 |
|
|
Cel wędrówki człowieka – jego zadanie powrócenia do swojego prawdziwego prapoczątku
Dopóki człowiek odwraca się od Boga, zawsze chciałby być większy niż Bóg. To prowadzi do osobistych trudności, do ciosów losu, chorób, nieszczęść, samotności, a także do braku zrozumienia bliźniego i własnego ziemskiego bytu.
Drodzy przyjaciele, to jest naprawdę błędne rozumowanie, rozumowanie wręcz zgubne dla naszego ziemskiego bytu, jeśli myślimy, że żyjemy tylko w świecie doczesnym, a potem wszystko przemija, potem my przemijamy. Po cóż mamy sumienie, jeśli po tym czasie na ziemi wszystko ma się skończyć? Dlaczego tak często jesteśmy niezadowoleni, gdy robimy coś, o czym wiemy, że nie powinniśmy tego robić, gdyż przynosi to nam i naszym współbraciom szkodę? Te zmienne rytmy w naszym ziemskim bycie – kiedy czujemy się nieswojo, bo postąpiliśmy nieprawidłowo – są pukaniem Ducha Bożego w nas, są życiem, które poprzez nasze sumienie nadaje sygnały do naszej świadomości, aby nas upominać, że to, co myślimy, mówimy lub robimy, nie odpowiada naszemu prawdziwemu, odwiecznemu poczuciu wartości, sednu duszy, nasieniu życia w naszej duszy.
Bóg w nas czeka, aby się nam objawić. Jeśli nie damy posłuchu Bogu, Odwiecznemu w nas, sednu duszy, temu nasieniu, tym głębinom naszej duszy – przez to, że nie przestrzegamy Dziesięciu Przykazań i nauki Jezusa, Chrystusa – to nie pojmiemy też życia i na końcu naszego ziemskiego bytu nie będziemy umierać w świadomości życia, lecz w obliczu śmierci. Jeśli jako ludzie byliśmy duchowo martwi, to również jako dusze będziemy duchowo martwi, ponieważ dusza będzie przez długi czas przebywać na ziemi, gdyż jedynie w ziemi jest zakorzeniona.
Naszym zadaniem jako ludzi jest doprowadzenie naszej duszy do pełnej dojrzałości, aby po odłożeniu ciała powrócić jako boska istota do prawdziwego prapoczątku naszego bytu, do Ducha Bożego, do królestwa Bożego, skąd się wywodzimy.
następny rozdział
|
|
