 |
|
|
Od rozumu do wyrozumiałości
i zrozumienia
Odnośnie rozumu: Wielu ludzi jest tak dumnych z tego, że potrafią prawidłowo rozumować. Z ograniczoną, wyniosłą pychą, wynikającą z przekonania, że człowiek w przeciwieństwie do zwierząt, mających tylko »instynkt«, posiada rozum, zarozumiały intelektualista stawia siebie ponad wszystkim, czego nie potrafi pojąć swoim rozumem. Tego, że rozum sam w sobie nie jest w stanie zbudować pomostu łączącego przeciwieństwa, lecz stoi po jednej stronie, grzęznąc w bagnie samouwielbienia, nie można chyba kwestionować; wystarczy przyjrzeć się dzisiejszemu światu i naukowcom, którzy sami już nie wiedzą, co będzie dalej. Jednego dnia świat nauki broni pewnej tezy, zachwalając ją i prezentując jako prawdę, a następnego rewiduje już swoją »mądrość« i ustawia nowe, zdradliwe sidła - teorie, które po chwili znowu okazują się bezpodstawne.
Człowiek rozumu przypisuje sobie zdolność rozumowania, która tak często prowadzi do niekompetentnych konkluzji, że musi je owijać słowami: »sądzę«, »myślę«, »wierzę« lub »mam nadzieję«, a więc przezornie relatywizować. Operuje on niezliczoną ilością pojęć, wyciąga wnioski z wypowiedzi innych i osądza ich, sam znajdując się we własnym egoistycznym więzieniu przekonań i wyobrażeń, i demonstruje całym swoim zachowaniem: »Mam czujny i bystry umysł«. Za kratami tej »więziennej świadomości« czuje się jednak na ogół wywyższonym ponad wszelkie życie, właśnie w przekonaniu, że rozum jest alfą i omegą jego bytu. W rzeczywistości to rozumowe myślenie nie jest niczym innym, jak tylko wybiegiem, na którym prezentują się intelektualiści. Cały czas muszą przy tym uważać, żeby nie spaść z wyżyn tego wybiegu i nie zmieszać się z tłumem, który pod względem rozumu, nie jest przecież tak »błyskotliwy« jak oni.
Mało kto uwierzy w to, że sam rozum zawiera tylko ciasne horyzonty i niewielką zdolność pojmowania, dlatego że przypisywany jest człowiekowi jako wyższe dobro, które rzekomo stawia go ponad wszelkimi innymi formami życia. A jednak rozum mógłby być przydatny człowiekowi dla jego zadań i dla dobra wielkiej całości, dla dobra ogółu.
Głowa człowieka jest miejscem, w którym znajduje się mózg. To, czego my, ludzie, potrzebujemy, to głowa z dobrze funkcjonującym mózgiem, którego komórki odbierają zachodzące w życiu procesy, tak aby człowiek mógł egzystować na ziemi i kierować swoim dniem. Rozumu potrzebujemy więc, żeby nauczyć się zawodu, żeby w dniu powszednim móc krytycznie i rozważnie podejmować decyzje. Potrzebujemy go do rozbudowania podstawowych programów niezbędnych w przebiegu naszego ziemskiego życia. Ponadto dobrze ukształtowanego rozumu potrzebujemy, by móc zbierać fakty i analizować je z pomocą Ducha prawdy, by znajdować rozwiązania, które są słuszne dla nas i dla świata.
Jeżeli te wszystkie pozytywne atrybuty rozumu oddamy Duchowi stworzenia do dyspozycji, to zauważymy, że z naszego rozumu wyłania się wyrozumiałość, a z niej zrozumienie spraw życia, wszystkiego tego, co jest wokół nas, a czego nie potrafimy zobaczyć i usłyszeć. Wyrozumiałość zawiera więc rozumienie - także bliźniego.
Aby móc rozumieć innych, potrzeba poświęcenia - oddania się sprawie, oddania się danej okoliczności, postawionemu zadaniu, którego wymogom możemy sprostać jedynie przy użyciu wszystkich naszych sił, włączając w to nasze serce i rozum. Potrzebne jest też oddanie się ludziom, którym pragniemy pomóc w ich troskach i kłopotach lub których pragniemy wesprzeć w pracy zawodowej albo też oferując pomoc na przykład jako lekarz - i wiele więcej.
Rozumieć oznacza wczuwać się w ludzi lub sytuacje. W głębszym tego słowa znaczeniu rozumienie polega na wczuwaniu się, jak również na uświadamianiu sobie, że wszystko, co żyje, to nie tylko sama forma, nie tylko wygląd fizyczny, lecz że wszystko znajduje się w komunikacji z życiem, którym jest Bóg, gdyż Bóg jest życiem we wszystkim i w każdej formie życia. Człowiek jest nosicielem życia, które jest Bogiem.
Rozum nie jest tym, co boskie w człowieku. Rozum opiera się na przyswojonej sobie wiedzy. Duch w człowieku jest prawiecznym, wszechobecnym prawem, które jest absolutne, a więc doskonałe, i nie może być zmienione.
następny rozdział
|
|
