Pierwsze bezpośrednie spotkanie
z »niebezpiecznymi dzikami«.
»Zwierzęta nie mają
ciepłego domu«

Był jesienny dzień, prowadziłam »czworonożnego«, jeepa. Ponieważ nie ma przypadków, już wkrótce natrafiłam na ścieżkę wydeptaną przez dziki, którą łatwo można poznać, gdyż te ciężkie zwierzęta zostawiają dość wyraźne ślady. Zatrzymałam się. Moim życzeniem było pozostanie w pobliżu, nawet gdyby to miało trwać całą noc, żeby zobaczyć te »niebezpieczne« zwierzęta, dziki; chciałam - o ile było to wolą Ducha Stworzyciela - raz tego doświadczyć.

 

Około dwóch godzin staliśmy naszym »czworonożnym«. Na polach, na łąkach, a także i w lesie powoli zapadał zmierzch. Nagle coś zaszeleściło w ogołoconych z liści krzakach. Siedząc jak trusie, nie odważyliśmy się na żaden ruch. Było tak jak gdyby na rozkaz cała nasza trójka wstrzymała oddech.

Z leśnej gęstwiny wyszła, jak nam się wydawało, wielka rodzina dzików - myśliwi w swoim żargonie mówią »wataha«. Kiedy dziki odkryły naszego »czworonożnego«, rozległo się ostrzeżenie, wydane przez jednego z członków rodziny. Określam je jako »wuf!«. Potem nastąpił jeszcze krótki szelest i nagle zapanowała cisza, jak makiem zasiał.

Słyszeliśmy już, że wszystkie zwierzęta porozumiewają się mową dźwięku, zapachu i obrazu. Obraz ścieżki, który zapamiętały dziki, był dzisiaj inny niż dotychczas.
 

Był jesienny dzień, prowadziłam »czworonożnego«, jeepa. Ponieważ nie ma przypadków, już wkrótce natrafiłam na ścieżkę wydeptaną przez dziki, którą łatwo można poznać, gdyż te ciężkie zwierzęta zostawiają dość wyraźne ślady. Zatrzymałam się. Moim życzeniem było pozostanie w pobliżu, nawet gdyby to miało trwać całą noc, żeby zobaczyć te »niebezpieczne« zwierzęta, dziki; chciałam - o ile było to wolą Ducha Stworzyciela - raz tego doświadczyć.

 

Około dwóch godzin staliśmy naszym »czworonożnym«. Na polach, na łąkach, a także i w lesie powoli zapadał zmierzch. Nagle coś zaszeleściło w ogołoconych z liści krzakach. Siedząc jak trusie, nie odważyliśmy się na żaden ruch. Było tak jak gdyby na rozkaz cała nasza trójka wstrzymała oddech.

Z leśnej gęstwiny wyszła, jak nam się wydawało, wielka rodzina dzików - myśliwi w swoim żargonie mówią »wataha«. Kiedy dziki odkryły naszego »czworonożnego«, rozległo się ostrzeżenie, wydane przez jednego z członków rodziny. Określam je jako »wuf!«. Potem nastąpił jeszcze krótki szelest i nagle zapanowała cisza, jak makiem zasiał.

Słyszeliśmy już, że wszystkie zwierzęta porozumiewają się mową dźwięku, zapachu i obrazu. Obraz ścieżki, który zapamiętały dziki, był dzisiaj inny niż dotychczas.
 

Po powrocie do domu cieszyliśmy się we trójkę z naszej wytrwałości, wiedząc, że w przyszłości znowu wystawimy ją na próbę. Moich dwóch towarzyszy zdążyłam już zarazić niepohamowaną potrzebą badania i poznawania, która nie dawała mi spokoju.

Odkąd ujrzałam zwierzęta, którym dosłownie zjeżyła się ze strachu szczecina na karku, ostatecznie nabrałam dystansu do stwierdzenia, że dziki są niebezpieczne. Już przed laty wielki Duch nieskończoności objawił, że zwierzęta w gruncie rzeczy nie są dla ludzi niebezpieczne, o ile ci respektują potrzeby ich gatunku, nie prześladują ich i nie zabijają.

Uświadommy sobie, że zwierzęta, podobnie jak ludzie, odczuwają radość, cierpienie i ból. Człowiek zadawał i nadal zadaje zwierzętom niewyobrażalne cierpienia, bije je, dręczy i maltretuje, prześladuje je i zabija w gettach dla zwierząt, a w laboratoriach naukowych trzyma jako przedmiot swoich doświadczeń. Niejeden też człowiek, w swojej egoistycznej ckliwości, degraduje te szlachetne, wrażliwe i samodzielne istoty do uległych i pozbawionych godności »pluszowych zwierzątek«.

Człowiek-pan wypala więc na zwierzętach piętno wyjętych spod prawa, a cierpienie, upokorzenie, harówka, ból i dręczenie maltretowanych i zhańbionych stworzeń wołają o pomstę do nieba.

 

W międzyczasie nawet naukowcy tego świata doszli do wniosku, że zwierzęta mają ze sobą łączność. Doświadczenia zrobione przez jednego osobnika, docierają do świadomości pozostałych osobników tego samego gatunku i to niezależnie od odległości, w jakiej się znajdują. Czy można się zatem dziwić, że zwierzęta powszechnie żyją w wielkim strachu! Zaprogramowany strach przed człowiekiem sprawia, że wiele zwierząt atakuje, szczególnie wtedy, gdy ich wrażliwa istota wyczuwa agresje człowieka lub zapach padliny, to znaczy mięsa, zapach zamordowanego rodzeństwa w oddechu człowieka. To brutalny człowiek jest zagrożeniem dla zwierząt, które na jego widok w panice uciekają, wydają groźne dźwięki lub atakują.

 

Powiedziałam: »Zwierzęta chcą być naszymi przyjaciółmi. My, ludzie, musimy wielką cierpliwością i miłością, pokazać im, że również i my jesteśmy ich przyjaciółmi. Musimy zdobyć ich zaufanie«.

Byliśmy zgodni co do tego, żeby jak najczęściej wyjeżdżać tam, gdzie spotkaliśmy dziki. Tak też robiliśmy. Za każdym razem, kiedy zatrzymywaliśmy się w naszym stałym miejscu, wydarzało się coś innego i nowego. Mogliśmy się uczyć.

Dziki, które regularnie korzystały ze swojej ścieżki, były z początku bardzo ostrożne. Wkrótce przekonaliśmy się, że ścieżka ta uczęszczana była przez osobniki w różnym wieku i mogliśmy obserwować, jak powoli włączają one naszego jeepa, »czworonożnego«, do dobrze im już znanego obrazu.

 

Pewnego dnia o zmierzchu nie tylko nasze szczeciniaste rodzeństwo wyszło z leśnej gęstwiny, lecz z zarośli wybiegły również trzy sarny.

W pierwszej chwili przestraszyły się, później jednak zaczęły ostrożnie skubać trawę na leśnej polanie, nie spuszczając z jeepa czujnego spojrzenia. Staraliśmy się jak najbardziej trzymać w ukryciu, to znaczy nie przyklejaliśmy twarzy do szyb auta, żeby z ciekawością oglądać te leśne zwierzęta.
 

Coraz bardziej zachwycaliśmy się pięknem przyrody i świata zwierząt, chociaż porządnie marzliśmy, gdyż było naprawdę bardzo zimno. I dlatego właśnie przyszło nam na myśl: »Tak samo marznie wiele zwierząt! One nie mają ciepłego domu«. Brak ciepłego domu - to była myśl przewodnia, która teraz we mnie pracowała.

Innego dnia było zimno i lało jak z cebra. Nie było przytulnie. Na ziemię spadały krople deszczu, ściekając z ogołoconych gałęzi i konarów drzew.

 

Dla nas, ludzi Kazania na Górze, nie ma żadnych przypadków. Wszystko, co przeżywamy, pragnie nam coś powiedzieć. Tego ponurego, deszczowego, zimowego dnia nasz jeep stał znowu na zwykłym miejscu. Z mokrych i niegościnnych zarośli ponownie wyszły sarny. Wyglądały - jak to się często mówi - jak »zmokłe kury«. W głębi duszy poczułam ból. Do tego wszystkiego musiały wyszukiwać sobie wystających z ziemi resztek trawy, które przy takim deszczu były oczywiście również mokre. Sarny przeszły przez polanę i znikły w leżącej naprzeciw mokrej gęstwinie.

Siedzieliśmy w naszym jeepie trzęsąc się z zimna. W tym nieprzytulnie zimnym i ciasnym jeepie, rozmyślaliśmy o ciepłym domu. Padło pytanie, czy dzisiaj uda nam się jeszcze cokolwiek zobaczyć? Zaledwie ta myśl została wypowiedziana na głos, a już zrozumieliśmy, że zaczynamy szukać wymówek i pretekstów.

Przyłapaliśmy siebie na tym, że byliśmy bliscy zachwiania się w swoich pozytywnych postanowieniach. I jak na komendę przypomnieliśmy sobie: Bez oczekiwań! Niczego nie chcieć - po prostu być!

Ponad dwie godziny spędziliśmy w »czworonożnym«. Nagle jedno z nas powiedziało: »Spójrzcie ostrożnie w prawo, w kierunku zarośli«. Ostrożnie, prawie nie poruszając się, spojrzeliśmy we wskazanym kierunku. Na mokrej i zimnej ziemi leżały przytulone do siebie dziki. Była przecież zima; zarośla pozbawione były liści. I na tę skuloną, pozbawioną ochrony gromadkę kapało z góry: kap, kap, kap...