 |
|
|
Siła
Chrystusa Bożego
w człowieku - iskra czynu
Poprzez Jego słowo prawdy darowana jest ludzkości szczegółowa wiedza o prawdziwej nauce Jezusa z Nazaretu, która - wskutek skostniałej w uzewnętrznionych kultach religii, należącej do myśli upadku nauki kościelnej - poszła w zapomnienie. I tak słowo zbawienia wyjaśnia nam również znaczenie Czynu Zbawczego Chrystusa Bożego, gdyż każdy człowiek powinien sobie uświadomić, że Jezus, Chrystus, wpromieniował we wszystkie dusze, również w duszę każdego człowieka, Iskrę Zbawczą, która jest wsparciem, drogą, prawdą oraz życiem.
Każda dusza i każdy człowiek nosi w sobie wielką miłość do Boga i do bliźniego, miłość i wszech-jedność. Niezłomne wszech-prawo miłości i jedności jest życiem, jest duchową substancją nośną wszystkich zagęszczonych form, do których należą również zwierzęta i przyroda naszej ziemi. Boska wszech-jedność obejmuje wszelkie minerały, rośliny i zwierzęta. One, tak jak i człowiek, są nosicielami wiecznego życia. Zwierzęta, rośliny i minerały są uformowanymi boskimi siłami świadomości, które w czystym bycie w cyklach ewolucyjnych osiągają pełną dojrzałość boskiej istoty. Ten cały, prawidłowy rozwój dokonuje się w prawie wszech-jedności, w Bogu.
Ziemskie formy życia przyrody nie niosą w sobie Iskry Zbawczej; one nie potrzebują zbawienia, gdyż nie należą do myśli upadku, tak jak dusze w obszarach oczyszczania i ludzie tej ziemi. Minerały, rośliny i zwierzęta nie obciążyły swojej wewnętrznej, pierwotnej, duchowej substancji tym, co jest sprzeczne z Prawem. Nie wypadły one z wszech-jedności, tak jak istoty upadku, których odwrócenie się od Boga było możliwe ze względu na ich wolną wolę.
Siłą zbawczą jest iskra Chrystusa Bożego, która wniknęła we wszystkie dusze i we wszystkich ludzi, kiedy Jezus wypowiedział na Golgocie »Dokonało się«. Siła Chrystusa Bożego, z której wywodzi się Iskra Zbawcza, jest wszech-jednością, gdyż jest ona wszechobecną, boską siłą stworzycielską, z której pochodzi wielka jedność wszystkich istot i form stworzenia. Siła Chrystusa Bożego w człowieku jest również iskrą czynu, co oznacza, że sama wiara nie wystarcza, lecz że z tej wiary powinien wyniknąć prawdziwy czyn w Duchu Bożym, w Duchu Chrystusa. Na końcu Kazania na Górze Jezus mówił o prawym czynie w Jego Duchu i z Jego Ducha: »Każdy więc, kto słucha słów Moich i wypełnia je, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował dom swój na opoce. I spadł deszcz ulewny, i wezbrały rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom, ale nie zapadł się on, gdyż był postawiony na opoce. A każdy, kto słucha słów Moich i nie wypełnia ich, przyrównany będzie do męża głupiego, który zbudował dom swój na piasku. I przyszedł deszcz ulewny, i wezbrały rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom, a on zapadł się i wielki był upadek jego«.
My, ludzie, powinniśmy zatem spełniać to, czego nas nauczał Jezus, Chrystus. Poprzez wypełnianie Jego nauki prawdziwy chrześcijanin czynu roznieca Iskrę Zbawczą, która rozpala się coraz bardziej i staje się wewnętrznym płomieniem, rozżarzającym duszę i człowieka. Ten, kto Jego nauki słucha, a także według niej postępuje, kroczy drogą prawdy i z głębi wnętrza zostaje oświecony przez Chrystusa Bożego. Dzięki temu wędrowiec na drodze prawdy wysubtelnia swoje zmysły, gdyż jego myśli, słowa i czyny stają się coraz bardziej świetliste, a więc miłe Bogu. Wzmagające się rozświetlanie świadomości sprawia, że przeniknięty światłem człowiek rozpoznaje wolę Bożą w różnych aspektach swojego ziemskiego życia.
Ludzie w Duchu prawdy widzą sprawy i zdarzenia zachodzące w ich bezpośrednim otoczeniu i na świecie oczami wszechprawa, Bożej miłości i wszech-jedności. Dzięki klarownemu spojrzeniu, które daje perspektywę i wgląd we wszystko, i które oświecony człowiek osiąga idąc w ślady Jezusa, Chrystusa, staje się on czujnym, potrafiącym myśleć analitycznie obserwatorem. W ten sposób rozwija się w nim serce i rozum, które stają się instrumentami duchowej świadomości.
Ludzie kierujący się sercem i rozumem nie są ograniczeni, nie są też duchowymi fantastami, lecz poważnymi duchowymi realistami, którzy trafiają w samo sedno, rozpatrując sprawy i zdarzenia z rozwagą, sprawiedliwie i mądrze, tak jak to odpowiada odwiecznemu wszechprawu.
następny rozdział
|
|
