 |
|
|
Zwierzę: wspaniała istota
darowana z Bożej ręki...
Nauczmy się rozumieć zwierzęta
Każde zwierzę jest wspaniałą istotą darowaną z Bożej ręki - daną nam przez Boga, abyśmy my, ludzie, mogli ponownie odnaleźć jedność, która jest prawem życia.
Zachowanie zwierząt odpowiada temu, co myśliwi przedstawiają jako swoją wiedzę fachową, albo nawet temu, co mówi żargon myśliwski - ale tylko tak długo, jak długo na zwierzęta będzie się polować, ścigać je, tuczyć, strzelać do nich i brutalnie masakrować w rzeźniach, by w efektownym opakowaniu złożyć je przed wami do pożarcia, drodzy konsumenci.
Musimy nauczyć się rozumieć zwierzęta. Dopiero wtedy w ogóle oswoimy się z myślą, że jesteśmy istotami Bożymi. Każdy gatunek zwierząt cechuje pewien stan rozwoju, który pragnę nazwać stanem świadomości. Każdy stan rozwoju, stan świadomości, wyraża siebie przez odpowiednią mowę przyrody.
Istnieje bardzo dużo różnych stopni świadomości zwierząt. Na przykład zwierzęta żyjące w powietrzu mają zupełnie inny stan świadomości, niż zwierzęta żyjące w wodzie. Natomiast zwierzęta żyjące w wodzie mają całkowicie inny stan świadomości, niż zwierzęta żyjące w lasach, na polach czy na pustyni lub w dżungli. Mimo to zwierzęta rozumieją się nawzajem, gdyż ich głosy i dźwięki, jakie wydają, są obrazami, które jako odbicie docierają do świadomości innego zwierzęcia. Zwierzę widzi w sobie i czuje zapach obrazu, który do niego dotarł. Obrazowy przekaz aspektów świadomości jest procesem duchowym i dlatego jest niezależny od odległości, jakie dzielą zwierzęta.
Mowę zwierząt człowiek może pojąć tylko sercem - jednak nie tym fizycznym, lecz sercem duszy, które jest prazasadą wszelkiego bytu, siłą stworzenia, które nazywamy również sednem duszy. Mowa serca duszy jest mową jedności.
Zwierzęta nie są istotami upadku, tak jak ludzie. Reagują odpowiednio do swojego stanu świadomości, chyba że w ich życie wkracza człowiek, co też często się zdarza. Na skutek tego stosunek zwierząt do ludzi nie może być określony jako harmonijny. Na przykład gdy zwierzęta ujrzą człowieka w lesie, ratują się ucieczką. Lęk przed człowiekiem powoduje po części też to, że stają się agresywne. Zwierzęta widzą w człowieku wroga, myśliwego, który nie przynosi im nic innego, jak tylko śmierć.
Drodzy przyjaciele, chciałabym w tym Liście opisać pewne przeżycia, które napełniają radością moje serce, gdyż stworzenia życia są po prostu wspaniałymi istotami. Zwierzęta mają swoją własną etykę i moralność zarówno dla siebie, jak i dla swoich współtowarzyszy. Każdy człowiek mógłby się wiele od zwierząt nauczyć, gdyby tylko chciał!
Od około trzech lat, po kilka razy w tygodniu, udaję się do lasu, nie tylko na spacer, ale żeby doznawać i poznawać zwierzęta oraz ich mowę. W tym czasie stwierdziłam, że zwierzęta mają wewnętrzną wielkość i wdzięk, których tak często brakuje ludziom. Zwierzęta mają szlachetny i subtelny charakter; odzwierciedla on chwilowy stan ich świadomości. Należy je zrozumieć i poznać. Nie można wywierać na nie żadnego nacisku, trzeba pozyskać ich zaufanie, a przede wszystkim pozostawić im wolność.
Po pierwsze, należy respektować to, że ojczyzną zwierząt leśnych są lasy i pola, a po drugie, ich wolność, gdyż one nie tylko czują się wolnymi istotami, lecz są takimi w całym swoim postępowaniu. Człowiek powinien stać się przyjacielem zwierząt - ich starszym bratem i starszą siostrą. On, człowiek, stał się jednak ich wrogiem. Zwierzęta straciły zaufanie do człowieka. Gdy widzą dwunożną istotę, ogarnia je lęk i rzucają się do ucieczki.
Przyjaźń między człowiekiem i zwierzęciem można osiągnąć tylko wielką wytrwałością, miłością i zrozumieniem, tak, należy pozyskać ją sercem. Co powiedział »Mały książę«? »Dobrze widzi się tylko sercem«. W lesie, wśród zwierząt, nauczyłam się również tego, że dobrze słyszy się i czuje tylko sercem.
Kiedy idę do lasu, czuję, że spotykam starych przyjaciół, których znam od prapoczątku stworzenia. Las, jego drzewa i krzewy, pola pełne zieleni i kwiatów wraz ze wszystkimi zwierzętami stały się moją ojczyzną.
następny rozdział
|
|
