De stem van de waarheid.
De profetes van God spreekt in onze tijd

 Dieren klagen -
de profeet klaagt aan!

Nummer 15

Oorspronkelijke Duitse titel: Tiere klagen - der Prophet klagt an!
2e Oplage 2000
Verlag DAS WORT GmbH, DER UNIVERSELLE GEIST, LEBEN IM GEISTE GOTTES
Max-Braun-Straße 2, 97828 Marktheidenfeld
Tel. 09391/504-135, Fax 09391/504-133

Alle rechten voorbehouden
Omslagfoto: plus 49 / VISUM medienservice gmbh, Hamburg
Uit het Duits vertaald.
In licentie uitgegeven brochure met toestemming van de uitgever.
Voor alle vragen betreffende de betekenis van de inhoud is de Duitse originele uitgave doorslaggevend.

1e Nederlandse uitgave - april 2001

Want Ik heb jullie vaderen, toen Ik hen
uit Egypte leidde, niets gezegd
en niets bevolen, wat brandoffers
en slachtoffers betreft.
Veeleer gaf Ik hen het volgende gebod:
luistert naar Mijn stem, dan wil Ik
jullie God zijn, en jullie zullen Mijn volk zijn.
Gaat in alles de weg, die Ik jullie beveel,
opdat het jullie goed gaat.
Zij echter luisterden niet en
neigden Mij hun oor niet toe, maar
volgden de ingevingen en driften
van hun boze hart.
Zij lieten Mij hun rug zien en niet
het gezicht.

Vanaf de dag, dat jullie vaderen uit Egypte
trokken, tot op de dag van vandaag
zond Ik jullie steeds opnieuw
al Mijn knechten, de profeten.
Maar men luisterde niet naar Mij en
neigde Mij hun oor niet toe,
zij bleven eerder hardnekkig en
maakten het nog bonter dan hun vaderen.

(Jeremia 7, 22-28)

 

Voorwaar, geen schaduw
van de apostolische leer
is er in onze kerk nog over ...
een andere leer en discipline hebben wij
teweeggebracht.
Het belangrijkste is, ernaar te streven,
dat niemand ook maar het geringste
uit het evangelie,
vooral niet in de volkstaal,
geoorloofd wordt te lezen.
Het weinige wat in de mis wordt gelezen,
is voldoende.
Ieder, die vlijtig afweegt,
wat in de kerken behoort te geschieden
en het in detail beschouwt, zal vinden,
dat onze leer
verschilt van het evangelie,
zelfs het tegenovergestelde is ...

(Uit een rapport van drie bisschoppen voor paus Julius III.
Hans-Jürgen Wolf, Sünden der Kirche)

Positie van de dieren in het evangelische geloof.
»Lamsvlees Gods« - de slager,
een verwereldlijkte priester? 

    God is liefde, goedertierenheid en zachtmoedigheid. Hij hoeft niet met gruwelijke heidense gebruiken tot bedaren gebracht te worden.
   Maar hoe kwam het dan tot de valse uitspraken en richtlijnen in het boek Mozes? Wie had er interesse in, om bijvoorbeeld Mozes het voorschrijven van bloeddorstige heidense gebruiken toe te schrijven? God zelf geeft het antwoord; Hij sprak enige tijd later door de profeet Jeremia:
   Want Ik heb jullie vaderen, toen Ik hen uit Egypte leidde, niets gezegd en niets bevolen, wat brandoffers en slachtoffers betreft. Veeleer gaf Ik hen het volgende gebod: luistert naar Mijn stem, dan wil Ik jullie God zijn, en jullie zullen Mijn volk zijn. Gaat in alles de weg, die Ik jullie beveel, opdat het jullie goed gaat.
   Zij echter luisterden niet en neigden Mij hun oor niet toe, maar volgden de ingevingen en driften van hun boze hart.
   Zij lieten Mij hun rug zien en niet het gezicht. Vanaf de dag, dat jullie vaderen uit Egypte trokken, tot op de dag van vandaag zond Ik jullie steeds weer al Mijn knechten, de profeten. Maar men luisterde niet naar Mij en neigden Mij het oor niet toe, zij bleven eerder hardnekkig en maakten het nog bonter dan hun vaderen.
   Ook wanneer je hen al deze woorden zegt, zullen zij niet naar je luisteren. Als je hen roept, zullen zij je geen antwoord geven. Zeg hen dus: dit is het volk, dat niet naar de stem van de Heer, van zijn God luisterde, en zich niet liet opvoeden. De trouw is weg, uit hun mond verdwenen. (Jer. 7, 22-28)
   God zelf heeft dus door Jeremia de vervalsing van de "boeken van Mozes" aangetoond en daarmee de profeet Mozes gerehabiliteerd.
   Gerehabiliteerd werd Mozes eveneens in onze tijd, enerzijds door de moderne bijbelstudie, die uitgewezen heeft, dat Gods woord door de mond van Mozes, zoals wij het in het Oude Testament lezen, niet authentiek is, dat de tekst integendeel meermaals doelbewust veranderd en "geredigeerd" werd; grote delen van de in de bijbel overgeleverde "definitieve versie" schrijven de wetenschappers aan de priesters toe.
   Doch niet alleen dat spreekt ten gunste van Mozes. De hoogste "instantie", de Oer-intelligentie, alwijsheid en gerechtigheid, de Christus-Gods-Geest, geeft over Mozes in het grote openbaringswerk "Dit is Mijn woord. Alfa en Omega. Het evangelie van Jezus. Het boek, dat intussen de ware christenen over de hele wereld kennen", dat de Christus Gods ons door Zijn profetes van deze tijd schonk, een niet mis te verstane getuigenis af, o.a. met de volgende woorden:
   Mozes heeft het offeren van dieren niet bevolen, noch goedgekeurd. Hij greep echter niet in in de satanische wil van hen, die vlees wilden eten. Hij beleerde en onderwees hen, dat zowel het eten, alsook het offeren van dieren, zonde is. Omdat de halsstarrige Israëlieten echter daarop stonden, moest Mozes zwijgen, want ook de Israëlieten waren kinderen van God en bezaten de vrije wil. Zij zagen alles slechts vanuit hun zonde en beschouwden daarom het zwijgen van Mozes als toestemming. (Deel 2 - hoofdst. 51)
   De Geest Gods bevestigt in Zijn machtige openbaring vaak, dat Mozes een trouwe dienaar van God was, die getrouw Gods woord aan de mensen van zijn tijd gaf. God rehabiliteerde Mozes dus opnieuw.
   Wie de woorden van God door Jeremia met het hart leest, komt tot de overtuiging, dat de "boeken van Mozes" de boeken van de toenmalige priesterkaste moeten zijn, die de profeet Mozes hun voorstellingen, hun gruwelijke, moorddadige heidencultus toegedicht heeft. De priesters wilden hoogstwaarschijnlijk voortaan datgene in praktijk brengen, wat in het toenmalige heidendom gebruikelijk was en dat de Israëlieten in de slavernij naar Egypte hadden meegebracht.

     Jezus zei dus: "Onderhoud de geboden" en vermaande de jongeman: "Je zult niet doden." Jezus zei niet: "Je zult niet moorden." Hij zei ook niet: "Je zult alleen in uitzonderingsgevallen doden."

    Jezus maakte ook geen onderscheid tussen mens en dier, want het gebod luidde en luidt: je zult niet doden; dit is een algemene uitspraak met de betekenis: wij mogen mensen noch dieren doden.
    In Dit is Mijn woord lezen we o.a., wat Christus de mensen gedurende Zijn aardse leven zei en bijbracht, ook wat betreft de omgang met de dieren.
    Als Jezus van Nazareth sprak Ik tot veel mensen over de wet des levens, zo ook over de dieren, die evenals de mensen pijn, leed en vreugde voelen. Zoals de mens niet tegen, maar vóór zijn naaste dient te zijn, zo moet hij ook vóór de dieren zijn en jegens hen verantwoordelijkheid dragen, omdat zij de mens dienen.
    Steeds weer leerde Ik de mensen, dat ook de dieren schepselen van God zijn, die de mens niet moet minachten, maar liefhebben. Wie hen slaat en kwelt, zal eens aan zijn ziel en aan zijn lichaam hetzelfde of iets dergelijks ervaren. Want wat de mens zijn medemensen en medeschepselen aandoet, doet hij zichzelf aan. (Deel 2, hoofdst. 31)
    De bijbel bericht, dat Jezus bij de "spijziging van de vijfduizend" de verzamelde mensenmenigte behalve brood ook vissen te eten gegeven zou hebben. Bij Marcus staat: Daarop nam Hij de vijf broden en de twee vissen, verhief Zijn ogen ten hemel, sprak de lofprijzing uit, brak de broden en gaf ze aan de discipelen, opdat zij ze aan de mensen uitdeelden. Ook de twee vissen liet Hij onder allen verdelen. (Marcus 6, 41)
    Zijn vissen niet ook dieren, zou menigeen zich af kunnen vragen. In Dit is Mijn woord lezen we, wat er werkelijk gebeurde:
    Mijn discipelen brachten Mij broden en druiven ter vermenigvuldiging. Op die dag werden Mij ook dode vissen ter vermenigvuldiging aangereikt. Toen Ik deze dode substantie in Mijn handen nam, lichtte Ik de mensen in, zeggende, dat daaruit het krachtpotentiëel van de Vader, de hoge levenskracht grotendeels was geweken en Ik geen levende vissen zou scheppen, om hen daarna weer te laten doden.
    Ik verklaarde de mensen, dat het leven in alle levensvormen is en de mens deze niet moedwillig mag doden. De mensen, met name de kinderen, keken Mij droevig aan. Zij konden Mij niet begrijpen, want zij leefden grotendeels van vis en brood en weinig meer. Toen sprak Ik inhoudelijk tot hen: de energie van de aarde houdt de dode vissen nog bijeen. Zo zal Ik jullie uit de Geest van de Vader geen levende vissen schenken, maar uit de energie van de aarde voor jullie vissen scheppen, die dood zijn, dus arm aan vibratie. Zij zullen nooit leven dragen en kunnen niet gedood worden. Ik wil jullie laten zien, hoe het levende – brood en vruchten – smaakt, en in vergelijking daarmee dood voedsel.
    En Ik schiep voor hen vissen uit de energie van de aarde, die weinig geestsubstantie droegen. Ik gaf hen de dode vissen en gebood hen, tegelijkertijd ook brood en vruchten te eten, zodat zij het verschil zouden leren kennen tussen levend en dood voedsel, tussen hoogvibrerende en laagvibrerende kost.
    Op deze en soortgelijke wijze onderwees Ik de mensen. (Deel 2, hoofdst. 29)
    Wij zien, hoe behoedzaam, vol begrip en meevoelend Jezus op Zijn medemensen inging en hen de goddelijke wetten in de concrete situatie aanschouwelijk bijbracht.
    In Dit is Mijn woord geeft Christus ons ook de volgende aanwijzingen:
    Wie zijn naaste onbaatzuchtig liefheeft, zal hem geen geweld aandoen, noch hem doden. En wie zijn naaste onbaatzuchtig liefheeft, zal ook niet moedwillig dieren doden. Wie mens en dier acht, heeft ook geen oorlogszuchtige bedoelingen, omdat hij Gods wetten, waartoe ook de natuurwetten behoren, in acht neemt. Wie zijn best doet, om de wetten Gods te verwezenlijken, zal steeds meer afstand nemen van het eten van vlees en de gaven van de aarde dankbaar aannemen - dus dat voedsel, dat van God komt voor Zijn mensenkinderen. (Deel 2, hoofdst. 38)
    Christus zette zich als Jezus voor de dieren in, waar Hij maar kon. Dat daarover in de bijbel niets te vinden is, is niet verwonderlijk, want het lag niet in de interesse van de na-christelijke priesters, het volk in de zin van Jezus van Nazareth te onderrichten, maar in hun eigen zin, in de zin van de naar aardse almacht strevende kerk. Zo werd het aspect "dieren" niet in het Nieuwe Testament van de "Heilige Schrift" opgenomen, eveneens niet het gebod van Jezus, van het eten van vlees afstand te nemen. 

Laten we verder lezen in Dit is Mijn woord, hoe Jezus op het lijden van dieren reageerde.
    1. Het geschiedde, dat de Heer de stad uittrok en met Zijn discipelen over het gebergte ging. En toen kwamen zij aan een berg met zeer steile wegen. Daar ontmoetten zij een man met een lastdier.
    2. Het paard was echter ineengestort, want het was overbelast. De man sloeg het, tot er bloed vloeide. En Jezus ging naar hem toe en sprak: »Jij zoon van wreedheid, waarom sla je je dier? Zie je dan niet, dat het veel te zwak is voor zijn last en weet je niet, dat het lijdt?«
    3. De man echter antwoordde: »Wat heb Jij daarmee te maken? Ik kan mijn dier slaan, zoveel het mij bevalt, want het is van mij en ik kocht het voor een mooie som gelds. Vraag hen, die bij je zijn, zij zijn uit mijn buurt en weten het.«
    4. En enkele van de discipelen antwoordden en zeiden: »Ja, Heer, het is zoals hij zegt, wij waren erbij, toen hij het paard kocht.« En de Heer antwoordde: »Zien jullie dan niet, hoe het bloedt en horen jullie niet, hoe het kreunt en jammert?« Zij echter antwoordden en zeiden: »Nee, Heer, wij horen niet, dat het kreunt en jammert.«    5. En de Heer werd verdrietig en sprak: »Wee jullie, door de afgestomptheid van jullie hart horen jullie niet, hoe het klaagt en roept tot zijn hemelse Schepper om erbarmen, en driemaal wee over hen, tegen wie het roept en kreunt in zijn pijn!«
    6. En Hij ging verder en raakte het paard aan en het dier stond op en zijn wonden waren genezen. Tot de man echter sprak Hij: »Ga nu heen en sla het voortaan niet meer, als ook jij hoopt erbarmen te vinden.« (Deel 1, hoofdst. 21)
    Jezus droeg niet alleen de mensen en dieren in Zijn grote hart, maar de hele natuur. Hij was met alle scheppingsvormen verbonden, ook met de gesternten en de oerkrachten. Het is overgeleverd, dat Hij de storm gebood en dat het water Hem droeg, zodat Hij erop kon lopen. Zoals Hij Zijn broeders en zusters als Jezus onderwees, zo onderwijst Hij ons nu, b.v. in Dit is Mijn woord:
    Acht, waardeert en eert de schepperskracht in al het Zijn! Ziet: alles, wat er aan kracht en licht is, draagt ieder mens in het binnenste van zijn ziel. Het geestelijke lichaam in de mens is de substantie van al het Zijn, omdat God, de eeuwige Vader, elk van Zijn kinderen alles heeft gegeven als essentie, als erfdeel. In alle levensvormen is de eeuwige Geest aanwezig, en Hij stroomt ook uit alle levensvormen.
    Wanneer de mens bewust tot kind Gods is geworden, dient Gods almacht hem door alle levensvormen, door steen, hout, vuur en water, door bloemen, grassen, planten en dieren. Het hele gesternte dient hem, die in Mij, de Geest der waarheid, leeft. Als de schepperskracht het schepsel vermag te doordringen, omdat zijn ziel vol licht en kracht is, dan is het weer bewust het kind geworden, de zoon of de dochter van de oneindigheid, en heeft het erfdeel, de alkracht, weer aanvaard.
    Elke dag op aarde is een geschenk aan de mens, opdat hij zich daarin moge erkennen en vinden. De natuurijken bieden zich aan de mens aan. Vuur en water dient hem en ook het gesternte, bij dag en bij nacht. Erkent, hoe rijk de dag voor ieder persoonlijk is! ... (Deel 1, hoofdst. 19)

     Voordat wij ons tot de teksten uit de boeken van Mozes wenden, nog een voorval uit het leven van Jezus van Nazareth, weergegeven in Dit is Mijn woord:

     1. En toen Jezus naar Jericho ging, ontmoette Hij een man met jonge duiven en een kooi vol met vogels, die hij had gevangen. En Hij zag hun leed over het feit, dat zij hun vrijheid hadden verloren en bovendien honger en dorst leden.
    2. En Hij sprak tot de man: »Wat doe je met hen?« En de man antwoordde: »Ik leef ervan, dat ik de vogels verkoop, die ik heb gevangen.«
    3. En Jezus sprak tot hem: »Wat denk je, als iemand die sterker en slimmer is dan jij, jou gevangen zou nemen en in boeien zou slaan of ook je vrouw of je kinderen en jouzelf in de gevangenis zou werpen, om je voor zijn eigen voordeel te verkopen en zijn levensonderhoud daarmee te verdienen?
    4. Zijn dit niet jouw medeschepselen, alleen zwakker dan jij? En zorgt niet dezelfde God, Vader en Moeder, voor hen evenals voor jou? Laat deze jouw kleine broeders en zusters vrij en zie erop toe, dat je zoiets nooit meer doet, maar dat je eerlijk je brood verdient.«
    5. En de man verbaasde zich over deze woorden en Zijn volmacht en liet de vogels vrij. Toen de vogels eruit kwamen, vlogen zij naar Jezus toe, gingen op Zijn schouders zitten en zongen voor Hem.
    6. En de man vroeg verder naar Zijn leer, en hij ging zijns weegs en leerde het mandenvlechten. Door zijn werk verdiende hij zijn brood en brak zijn kooien en strikken af en werd een discipel van Jezus.

De Geest uit de boeken van Mozes
waait nu in de kerken.
  Parallellen met de bloedige magische ceremoniën
van de voodoo-tovenaars

     Jezus kwam, zoals Hij zei, om de wet Gods te vervullen. Hij deed het met Zijn leven en werken. En Hij leerde ons, hoe de wet van de hemelen in de afzonderlijke stappen in het dagelijkse leven door ons mensen te vervullen is; de belangrijkste overgeleverde getuigenis daarvan is Zijn Bergrede.
    Voordat we ons de vraag stellen, hoe het kwam, dat de ware christelijke weg, de weg van de navolging van Jezus, door vele zogenaamde christenen niet begaan werd, gaan we nog eens terug naar de boeken van Mozes. De daarin schriftelijk vastgelegde leren en aanwijzingen, evenals het religieus-maatschappelijke machtssysteem, werkten door tot aan het aardse leven van de Christus in Jezus, ofschoon God steeds weer Zijn boden, de profeten zond, om het volk te informeren en tot het ware geloof en leven te bewegen. De daaruit voortvloeiende verblinding en belasting van de mensen was een van de hoofdoorzaken, dat Jezus door Zijn tijdgenoten niet aan- en opgenomen werd en de weg via Golgotha moest gaan. En ook na zijn lijfelijke dood slopen er onder de eerste christenen al gauw tegenstrijdige stromingen binnen en zetten zich tenslotte door.
    Het nieuwe christendom, dat zich weliswaar naar Christus noemde, doch niet met Christus was, laat nu andere verschijnselen zien dan het religieus-maatschappelijke leven, dat in de boeken van Mozes beschreven is. Maar hoe staat het met de wortels? Deze brengen altijd vruchten voort van dezelfde soort, van dezelfde inhoud. En Jezus zei: »Aan hun vruchten zullen jullie hen herkennen«.

     Welke geest er in de ceremoniën waait, waarvan in de boeken van Mozes te lezen is, kunnen wij uit het volgende citaat uit het 3e boek Mozes, Leviticus, opmaken:
    Wil hij een rund als offergave en brandoffer brengen, dan moet hij een mannelijk dier nemen zonder enig gebrek en dat bij de ingang van de openbaringstent aanbieden; opdat de Heer het aanvaardt. Hij moet zijn hand op de kop van het offerdier leggen; dan zal de Heer het welwillend aannemen en hem zijn zonden vergeven. Hij moet dan de stier voor de Heer slachten, en de priesters uit de zonen van Aäron zullen het bloed offeren en het aan alle kanten tegen het altaar sprenkelen bij de ingang van de openbaringstent. Hij zal het offerdier villen en het in stukken snijden. De zonen van Aäron, de priesters, zullen het vuur maken op het altaar en er hout op stapelen. Op dit altaarvuur zullen de zonen van Aäron, de priesters, de stukken vlees, de kop en het vet leggen. De priester moet dan de ingewanden en de poten van het dier wassen, en alles op het altaar verbranden. Een brandoffer is het, een vuuroffer als kalmerende geur voor de Heer.
    Wil hij een schaap of een geit als brandoffer brengen, dan moet hij een mannelijk dier nemen zonder enig gebrek. Voor de tent van de Heer, aan de noordzijde van het altaar, moet hij het slachten, en de zonen van Aäron, de priesters, moeten het bloed aan alle kanten tegen het altaar sprenkelen. De priester moet het offerdier dan in stukken snijden en de stukken vlees, de kop en het vet op het brandende hout van het altaar leggen. Hij moet dan de ingewanden en de poten van het dier wassen, en de priester zal alles als offer voor de Heer op het altaar in rook laten opgaan. Een brandoffer is het, een vuuroffer als kalmerende geur voor de Heer.
    Wanneer iemand de Heer een vogel als brandoffer wil aanbieden, dan kan hij daarvoor een tortelduif of een jonge duif nemen. De priester moet de vogel naar het altaar brengen, de kop eraf hakken en op het altaar in rook laten opgaan. Het bloed moet hij laten uitlekken langs de zijkant van het altaar. Hij zal de krop met de veren verwijderen en aan de oostzijde van het altaar werpen. Hij zal de vogel inscheuren bij de vleugels, zonder ze te splitsen, en hem offeren op het brandende hout van het altaar. Een brandoffer is het, een vuuroffer als kalmerende geur voor de Heer. (1, 3-17)

     »Als kalmerende geur voor de Heer«. Waarom moet men de Heer met deze zogenaamde "kalmerende geur", die beslist niet welriekend, integendeel eerder een stank was, kalmeren? Volgens de leer van Jezus is God liefde, verzoening, erbarmen en goedertierenheid, de evenwichtigheid in alle dingen. Waarom moet Hij dan gekalmeerd worden? Zoals bekend, werden zogenaamde wilde dieren - wij betitelen ze soms als verscheurende dieren - met vleesbrokken gekalmeerd of in een val gelokt. Dacht men, of wilde men de indruk wekken, dat God, de Absolute, Al-Eeuwige, te manipuleren zou zijn, zoals wij mensen het vaak zijn of zoals men voor heeft anderen te manipuleren? Zo’n poging getuigt van het van-God-verwijderd-zijn.
    God heeft geen zwakheden. Daarom is Hij ook niet te manipuleren.
    In het 3e boek Mozes, Leviticus, lezen we verder:
    Wanneer iemand de Heer een meeloffer wil aanbieden, moet hij daarvoor het fijnste meel nemen, er olijfolie aan toevoegen en er wierook opleggen. Dit alles zal hij brengen naar de zonen van Aäron, de priesters. Dan zal een van hen een handvol van het meel met de toegevoegde olie nemen en dat met de wierook op het altaar verbranden als vuuroffer, als kalmerende geur voor de Heer. De rest van de offergave, komt toe aan Aäron en zijn zonen; als iets hoogheiligs, dat deel uitmaakt van het brandoffer voor de Heer. (2, 1-3)
    De rest van het meeloffer, dat Aäron en zijn zonen toekwam, was beslist het beste deel. Is het vandaag de dag anders? De armsten eten nu nog de broodkruimels van de tafel van de rijken, waartoe ook de kerkelijke "hoogwaardigheidsbekleders" gerekend kunnen worden.
    Het "heilige", zelfs "allerheiligste", kwam de priesters toe. Had God deze, bijvoorbeeld door Mozes, aangesteld? Zij hebben zichzelf de waardigheid van "heilige" verleend, en ook nog erfelijk, zonder aanzien van de "waardigheid" van de persoon in kwestie.
    In Leviticus luidt het verder:
    Wanneer iemand een dier uit zijn veestapel wil aanbieden voor de heilige offermaaltijd, dan moet hij daarvoor een mannelijk of een vrouwelijk rund nemen, zonder gebreken. Hij moet zijn hand op de kop van het offerdier leggen en het slachten bij de ingang van de openbaringstent. Dan moeten de zonen van Aäron, de priesters, het bloed rondom het altaar sprenkelen. Dan moet hij een deel van het offerdier de Heer als offergave aanbieden: het vet aan en rond de ingewanden, de beide nieren met het niervet bij de lendenen, en de vetkwab aan de lever, die hij met de nieren moet verwijderen. De zonen van Aäron moeten dit deel op het brandende hout van het altaar verbranden, samen met de brandoffers. Het is een brandoffer, als kalmerende geur voor de Heer.
    Wil iemand de Heer inplaats van een rund een schaap of een geit aanbieden, dan moet het een mannelijk of een vrouwelijk dier zonder gebreken zijn. Biedt hij een schaap aan, dan moet hij het naar de tent van de Heer brengen. Hij moet zijn hand op de kop van het offerdier leggen en het daar voor de openbaringstent slachten. Dan moeten de zonen van Aäron het bloed rondom het altaar sprenkelen. Vervolgens moet hij alle vette delen van het dier de Heer als offergave aanbieden: de hele staart, afgesneden bij het staartbeen, het vet aan en rond de ingewanden, de beide nieren met het niervet bij de lendenen en de vetkwab aan de lever, die hij met de nieren moet verwijderen. De priester laat deze delen op het altaar in rook opgaan, als offergave voor de Heer. Biedt hij een geit aan, dan moet hij die brengen naar de tent van de Heer. Hij moet zijn hand op de kop van het offerdier leggen en het voor de openbaringstent slachten; dan moeten de zonen van Aäron het bloed rondom het altaar sprenkelen. (3, 1-13)
    Bij zulke en soortgelijke aanwijzingen voor bloedige ceremoniën met een magisch karakter denkt men onwillekeurig aan de voodoo-tovenarij. In de "Duden" (Duits woordenboek) staat onder voodoo-tovenarij het volgende: Uit Westafrika stammende, syncretistische, met katholieke elementen vermengde magisch-religieuze geheime cultus uit Haiti. In de encyclopedie van Meyers staat: Naam van een in Haiti wijdverbreide syncretistische geheime cultus, waarin extatische dansen, die tot indentificatie van cultusdeelnemers met Godheden moeten leiden, een overheersende functie innemen.
    Als de voodoo-tovenarij met katholieke elementen is vermengd, dan heeft deze "verrijking" van de cultus beslist niet toevallig plaatsgevonden. Heerste hier eventueel de wet van de aantrekkingskracht van soortgenoten? Dan zou iedere betaler van kerkbelasting (in Dld.) eens na moeten denken, waarvoor hij kerkbelasting betaalt.

     In Leviticus lezen wij:
    De huid van de stier, al het vlees, de kop, de poten, de ingewanden met de maaginhoud, kortom alles, wat nog van het dier over is, moet hij buiten het tentenkamp brengen, naar een reine plaats, waar de as van de offers wordt gestort. Daar op de ashoop moet hij alles op een houtvuur verbranden. (4, 11-12)
    Hier wordt ons dus gezegd, wat een "reine plaats" is!

     Wie verder gruwelijke griezelverhalen van de donkerste heidense tradities wil lezen, kan zich het volgende voor de geest halen:
    Aangenomen, iemand heeft zich aan het volgende schuldig gemaakt: hij heeft een luide vervloeking gehoord; hij geeft aan een oproep om te getuigen geen gevolg en weigert aan de rechter mee te delen wat hij gezien heeft of wat hij te weten is gekomen, dan zondigt hij en is hij schuldig.
    Wanneer iemand onbewust iets heeft aangeraakt dat onrein is, zoals bijvoorbeeld het kadaver van een wild, tam of kruipend dier, dan is hij onrein en is hij schuldig.
    Wanneer iemand iets van een mens heeft aangeraakt dat onrein is, wat het ook moge zijn, dan is hij schuldig, of hij het zich nu bewust is of niet.
    Wanneer iemand ondoordacht een eed uitspreekt, het doet er niet toe in welk verband, dan is hij hoe dan ook schuldig, of hij het zich nu bewust is of niet.
    In al deze gevallen heeft hij schuld op zich geladen. Hij moet zijn zonde belijden en als boetedoening voor zijn zonden de Heer een schaap of een geit, een vrouwelijk dier, als offergave aanbieden. Dan zal de priester alles weer in het reine brengen en hem bevrijden van zijn zonde.
    Kan iemand geen schaap of geit betalen, dan moet hij de Heer als boetedoening voor zijn zonde twee tortelduiven of twee jonge duiven als offergave aanbieden; de ene duif dient als zoenoffer, de andere als brandoffer. Hij moet ze naar de priester brengen en deze moet de eerste als zoenoffer, aanbieden. Hij moet de kop van de nek scheiden, zonder de kop eraf te trekken. Van het bloed zal hij iets sprenkelen tegen de zijkant van het altaar en de rest laten uitlekken aan de voet van het altaar. (Leviticus 5, 1-9)

    Nooit zou Jezus bloed hebben vergoten of bloedvergieten hebben goedgekeurd. De zin allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard omkomen (Matth. 26, 52) heeft betrekking op misdrijven ten opzichte van de dierenwereld en de hele natuur, en het hoeft beslist niet het doden met het zwaard te zijn. Er zijn veel nuances van liefdeloosheid. Dieren ervaren zeer fijn, terwijl het gemoed van de mens vaak ruw en bot is.
    Niets en niemand kan ons "van een misdrijf verlossen", behalve onze Verlosser Christus, wiens kracht en licht der verlossing in ieder van ons intrek heeft genomen.Voorwaarde dat Hij in ons de verlossing van een schuld in onze ziel kan bewerken, is, dat wij ons liefdeloze voelen, gewaarworden, denken, spreken en handelen van harte berouwen, onze naaste, respectievelijk overnaaste (het dier of de natuur), tegen wie wij hebben gezondigd, in ons innerlijk om vergeving vragen, hem van onze kant vergeven, wat hij ons eventueel heeft aangedaan, het onrecht naar beste vermogen weer goedmaken, als dit nog mogelijk is, en hetgeen wij als slecht aan ons hebben erkend, niet meer doen. Dan pas vergeeft ons ook God, zoals wij het al sinds 2000 jaar in het onzevader bidden: vergeef ons onze schuld, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven ...
    Niet alleen een dierenoffer, maar alles, wat zichtbaar of onzichtbaar van ons uitgaat, aan kwaadaardigheid, geringschatting en minachting, aan wreedheid, maar ook gebrek aan begrip, te weinig consideratie of onverschilligheid, voegt aan onze bestaande schuld verdere toe. Dat geldt zowel voor de mensheid als voor ieder persoonlijk.
    Christus is tegen bloedvergieten van welke aard dan ook. Wanneer Christus, die zich aan de mensheid weer via profetenmond openbaart, over dierenoffers, maar ook over dierproeven en andere misdrijven van de wetenschap tegen Gods alwijze schepping spreekt, gebruikt hij vaak het woord "gruwel".
    Wij mensen moeten de dieren, onze overnaasten, als onze kleine dierbroeders en -zusters zien - die, ofschoon zij tegenover God, de wet, niet schuldig werden zoals de valwezens -, mee in de diepte gingen, opdat wij mensen ons over het leven van de natuur verheugen en met haar in liefde zijn verbonden. De natuur wil de mensen dienen. Zij wil niet gekweld, gefolterd en vermoord worden en dan ook nog voor een kannibalenmaaltijd dienen.
    De mens, in zijn innerlijk het wezen uit God, blijkt vaak een meedogenloos wezen van te zijn.

     Terug naar de dierenoffers in het Oude Testament. Wie nog meer toverij in de stijl van voodoo wil lezen, kan in Leviticus meer ervaren:
    Vervolgens liet hij de ene ram als brandoffer naar voren brengen. En Aäron en zijn zonen legden hun handen op de kop van het dier. Mozes slachtte het en sprenkelde het bloed rondom het altaar. Hij sneed de ram in stukken, waste de ingewanden en de poten met water, en verbrandde de kop, de stukken vlees en het vet, kortom de hele ram op het altaar; het was een brandoffer, een offergave met een kalmerende geur, een vuuroffer voor de Heer, zoals de Heer het Mozes had bevolen.
    Dan liet hij de andere ram naar voren brengen, bestemd als wijdingsoffer. En Aäron en zijn zonen legden hun handen op de kop van het dier. Mozes slachtte het en deed wat bloed op de rechteroorlel van Aäron, op zijn rechterduim en op de grote teen van zijn rechtervoet. Toen liet hij de zonen van Aäron naar voren komen; ook bij hen deed hij bloed op de rechteroorlel, op de rechterduim en op de grote teen van hun rechtervoet. De rest van het bloed goot Mozes aan alle kanten tegen het altaar.
    Hij nam ook de vette delen van het offerdier: de staart, al het vet aan de ingewanden, de vetkwab aan de lever, de beide nieren met het niervet, en ook de rechterachterpoot. En uit de mand, die voor de tent van de Heer stond, nam hij een ongedesemd brood, dat met olijfolie was aangemaakt en een plat brood; dat hij op de vette delen en de rechterachterpoot legde. Dit alles legde hij in de handen van Aäron en zijn zonen, en liet het hen voor de Heer heen en weer zwaaien en zo aanbieden. Dan nam Mozes het weer uit hun handen en liet het op het altaar met het brandoffer in rook opgaan. Dat was het offer bij het benoemen van de priesters tot kalmerende geur, een vuuroffer voor de Heer. (8, 18-28)
    Wie van zulke macabere scenes nog niet genoeg heeft, kan in Leviticus verder lezen:
    Aäron ging naar het altaar en slachtte het kalf, als offer voor zijn eigen zonde. Zijn zonen reikten hem het bloed aan en Aäron doopte er zijn vinger in en streek het op de vier hoeken van het altaar en goot het overige bloed uit aan de voet van het altaar. Het vet, de nieren en de vetkwab aan de lever verbrandde hij op het altaar, zoals de Heer het Mozes had bevolen. Het vlees en de huid verbrandde hij buiten het kamp. Hierna slachtte hij het brandoffer; de zonen van Aäron reikten hem het bloed aan en hij sprenkelde het rondom het altaar. Ook de stukken vlees en de kop van het dier reikten zij hem aan, en Aäron verbrandde ze op het altaar. Hij waste de ingewanden en de poten en liet ook deze met het brandoffer op het altaar in rook opgaan. (9, 8-14)
    Verder staat er:
    De vette delen van het rund en de ram, en wel de vette staart, de ingewanden, de nieren en de vetkwab aan de lever, legde hij bij het borststuk en liet ze op het altaar in rook opgaan. De borststukken en de rechterachterpoot zwaaide Aäron voor de Heer heen en weer en bood ze zo aan, zoals Mozes het bevolen had. (Leviticus, 9, 19-21)
    »Zoals de Heer het Mozes bevolen had ...« En vandaag de dag? Men doopt zuigelingen, zogenaamd op bevel van Christus; men stelt priesters aan over de eenvoudige gelovigen, zogenaamd met de volmacht verleend door Jezus, de Christus; een "heilige vader" wordt uitverkozen en men beweert, dat Jezus zelf hem daartoe bestemd zou hebben; enz., enz., enz. ...
    Jezus distantiëerde zich van de traditie van het offer. Hij citeerde tegenover de Farizeeën tweemaal de profeet Hosea: Barmhartigheid wil Ik, geen offer (Matth. 9, 13) door wie in het Oude Testament God gesproken had: Liefde wil ik, geen slachtoffers, Godsbesef inplaats van brandoffers. (Hos. 6, 6)

     In Dit is Mijn woord lezen we:
    8. ...»Ik Ben gekomen, om de offers en de bloedfeesten af te schaffen. Als jullie niet ophouden, vlees en bloed van dieren te offeren en te eten, zal de toorn van God niet aflaten over jullie te komen; zoals hij over jullie voorvaderen in de woestijn is gekomen, die het vleesgenot botvierden, vol verderf waren en wegteerden door plagen. (Deel 1, hoofdst. 21)
    In deel 1, hoofdstuk 4 van deze grote Godsopenbaring staat: Want wie zijn leven in het zoon- en dochterschap van God plaatst, zal niet doden - mens noch dier.
    Jezus sprak overduidelijk tégen de aanwijzingen in de "Boeken van Mozes". Hetzelfde sprak ook, zoals wij reeds hoorden, God door de profeet Jeremia.
    In de uitspraken van Jezus, van de Christus Gods, vernemen wij, dat de naam van de profeet Mozes voor de gruwelijke heidense cultus gebruikt werd. In het boek Dit is Mijn woord staat, geopenbaard door Christus zelf:
    »Ik Ben gekomen, om de offers en de bloedfeesten af te schaffen« betekent: Ik Ben gekomen om jullie het evangelie, de wet van de liefde te leren en het jullie voor te leven, opdat jullie inzien, dat alleen die mens in zijn innerlijk rijk is aan geestelijke kracht, die de wetten van God in acht neemt. Mensen, die innerlijke waarden bezitten, zal het aan niets ontbreken. Want wie in zijn hart rijk is, is mét zijn naaste en niet tegen hem - en daardoor voor God, het leven, dat overvloed is. Mensen met innerlijke waarden zijn ook met de dieren- en plantenwereld en niet tegen de schepping van God. Wie tegen zijn naaste is, zal tegen hem strijden en hem doden. En wie tegen zijn naaste is, is ook niet voor ander leven - noch dat van de dieren, noch dat van planten en stenen.
    Wie tegen het leven in Mij, de Christus, is, hongert en dorst naar succes, rijkdom, macht en aanzien. Voor zijn feesten en eetpartijen doodt hij dieren en eet hun vlees. Daarmee laat hij zien, dat hij ver van God is.
    Voor God, de Eeuwige, zijn ook dierenoffers een gruwel. Hij wil niet, dat Hem dieren geofferd of toegewijd worden. God heeft alle vormen van het Zijn, het leven gegeven, dus ook de dieren. Waartoe moeten zij Hem geofferd worden, terwijl toch Hij, het leven, zelf in hen woont?
    Als de mens echter zijn menselijke ik, zijn hartstochten en begeerten Mij, de Christus, zou opofferen en een leven naar Gods wil, een godvruchtig, dus een aan God gewijd leven zou nastreven en leiden, zou dit tot eenheid van alle levensvormen bijdragen. God is de Geest van de liefde en de vrijheid! Daarom zou ieder mens vrijwillig zijn ik moeten offeren. Dan pas wordt hij zachtmoedig en van harte deemoedig en komt tot de grote eenheid: God. Deze ontwikkeling van de mens tot Hem, heeft God in Zijn kinderen lief.
    En wie zich aan de eeuwige Vader-Moeder-God overgeeft, door zijn menselijke ik om te vormen tot het Goddelijke, zal geen dieren slachten, noch hun vlees eten en ook geen dier moedwillig doden. Zulke mensen zullen ook de plantenwereld met onbaatzuchtige liefde tegemoettreden, omdat ook zij een scheppingsgeschenk van God aan Zijn mensenkinderen is. De planten en de vruchten van het veld en het bos, schenken zichzelf bereidwillig aan de mens en willen hem tot voedsel dienen en tot geneesmiddel voor zijn zieke lichaam.

    De "toorn Gods" komt uit de voorstellingswereld van de heidenen, die in het oude verbond nog zeer levendig was: men meende, dat de "goden" wraak wilden nemen op de mensen. Het zou goed zijn, als de zondige mens zou inzien, dat hij de zogenaamde "toorn Gods" zelf heeft geschapen. De "toornige God" is het menselijke ik, dat wraak uitoefent op datgene, wat hij zelf heeft veroorzaakt, want wat de mens zaait, zal hij oogsten.
    Ook de woorden "oog om oog, tand om tand", werden en worden verkeerd begrepen. De mens moet zich niet op zijn naaste wreken en kwaad met kwaad vergelden. Hem is geboden zijn naaste te vergeven, hem om vergeving te vragen en hetzelfde of iets dergelijks niet meer te doen. Wie dit gebod niet navolgt, begeeft zichzelf in de wet van oorzaak en gevolg. Die luidt: "oog om oog, tand om tand". Dan zal hij oogsten - "oog om oog, tand om tand", wat hij gezaaid heeft. (Deel 1, hoofdst. 21)
    De wet van zaad en oogst, die ons de oorzaken voor ons lot in onszelf laat zien, heeft God ook al door de oude profeten onderwezen. Bij Jesaja staat b.v.: Wee degenen, die de straffen als met rundertouwen aantrekken en de zonden als met wagentouwen. (Jes. 5, 18) In de (Duitse) eenheidsvertaling is in het Oude Testament in het Boek der Wijsheid te lezen: Zij zouden moeten inzien: men wordt met datgene gestraft, waarmee men zondigt. (11, 16) God straft niet en geeft ook geen aanwijzingen, die zondig zijn. Onze zonde is onze zelfgeschapen straf, ons persoonlijke gerecht.

    In de katechismus van de katholieke kerk, nr. 140, brengt de roomse clerus het volgende op papier: ...Het Oude Testament bereidt het Nieuwe voor, terwijl dit het Oude voltooit. Beide verduidelijken elkaar, beide zijn het ware woord Gods.
    De dierenmishandeling gaat door, de slachthuizen blijven open. Vandaag de dag worden dieren geofferd, de dierkadavers in stukken gehakt en gesneden voor het welzijn van de "god"mensen, die hun gehemelte willen strelen.
    Op gruwelijke en bestiale wijze werden er ook mensen gemarteld en ter dood gebracht. En wat gisteren was, kan vandaag weer gebeuren.
    Hoe de voltooiing eruitziet van hetgeen in het Oude Testament werd voorbereid, laten de vruchten heel duidelijk zien, die de zogenaamde christelijke kerken in de vele eeuwen voortbrachten.
    Enkele dagen geleden kreeg ik een brochure in de hand, een documentatie van het initiatief »Een gedenkteken voor de miljoenen offers van de kerk«. Daarin is het volgende te lezen:
    De miljoenen offers van de kerk:

    De meeste van de zo-even genoemde moorden en andere misdrijven "in de naam van God" komen voor rekening van de katholieke kerk. Kan man daaruit afleiden, dat de evangelische kerk positiever te beoordelen zou zijn?
    Hoe staat het b.v. met de menslievendheid, liberaliteit en tolerantie bij de grondlegger van hun religie Luther? Wat voor standpunt nam hij in ten opzichte van zijn medemensen en de naastenliefde, die het hoogste gebod moet zijn?
    Een man als Martin Luther staat nu nog hoog in aanzien. Zijn kerk gaat in zijn voetsporen; dat bevestigde Hermann von Loewenich (tot 1999 evangelische landsbisschop van Beieren) in internet: wij willen het geschiedkundige erfgoed van de lutherse traditie bewaren als ons culturele en geestelijke vaderland.
    Een evangelische theoloog vatte de eisen van Luther samen in een omvangrijke brochure - Der Theologe Nr. 3.
    Luther riep de vorsten op om de opstandige boeren te doden: Steek, sla, wurg hier waar je kunt. Kom je er zelf bij om, dan heb je geluk, een zaliger dood kun je nooit meer krijgen. Want je sterft in gehoorzaamheid tegenover het goddelijke woord en bevel. (Wider die stürmenden Bauern, Weimarer Ausgabe der Lutherschriften ú Tegen de aanvallende boeren, Weimar-uitgave van de Luthergeschriften)
    Luther gebiedt de vervolging van andersdenkende predikers: ... ook al wilden ze het reine evangelie leren, ja, al zouden zij zijn als de engelen en Gabriël van de hemelen ... Wil hij prediken, dan moet hij het beroep of het bevel bewijzen ... Wil hij niet, dan beveelt het gezag zulke knapen aan de juiste meester, die meester Hans (= beul) heet ...
    Luther belastert de joodse bevolking en eist hun vervolging:
    Als ik kon, zou ik hen (de joodse medeburgers) neerslaan en in mijn drift met het zwaard doorboren.
    ... dat men hun synagogen of scholen met vuur aansteke en wat niet branden wil, met aarde overdekke en bestrooie, zodat geen mens een steen of een sintel daarvan te zien krijgt, voor eeuwig. Dergelijke dingen moet men doen, om onze Heer en het christendom te eren, opdat God ziet, dat wij christenen zijn.
    ... dat men hun huizen evenzo kapot make en verniele ...
    ... deze deugnieten en plunderaars zijn geen genade en geen medelijden waard.
    ... dat men hen verbiede, bij ons ... openlijk God te loven, te danken, te bidden, te onderwijzen op straffe van verlies van lijf en leven ... (Martin Luther, Von den Juden und ihren Lügen, Wittenberg 1543 ú Over de joden en hun leugens, Wittenberg 1543)
    Luther: Het is zulk een vertwijfeld, door en door slecht, door en door vergiftigd, door en door verduiveld ding met deze joden, waar deze 1400 jaar onze plaag, pestilentie en alleen maar ongeluk zijn geweest en nog zijn. Alles bij elkaar, wij hebben echte duivels aan hen.
    Luther beweert zelfs, dat Mozes, als hij nu zou leven, de eerste zou zijn, die de "jodenscholen en -huizen" zou aansteken.
    Luther eist bovendien de joden hun hele religieuze literatuur af te nemen, hen onder huisarrest te plaatsen, hen al hun geld en goed te ontnemen en hen dwangarbeid te laten doen.
    Luther roept ook op tot oorlog en tot het "vermoorden" van de Turkse oorlogstegenstanders: ...en blij de vuist heffen en met een gerust hart erop losslaan, vermoorden, roven en schade berokkenen zoveel ze maar willen ...
    Luther eist de dood van "woekeraars": ...als men de straatrovers, moordenaars ...radbraakt en onthoofdt, hoeveel te meer zou men dan alle woekeraars moeten radbraken en aderlaten en alle gierigaards verjagen, vervloeken en onthoofden ...
    Luther eist de dood van ontrouwe partners: waarom doodt men de echtbrekers niet? En de folterdood voor prostituees: als ik rechter was, zou ik zo’n Franse, giftige hoer laten radbraken en aderlaten.
    Vrouwen met magische vermogens zouden volgens Luther gefolterd en gedood moeten worden: die tovenaressen moet je niet laten leven ... Het is een rechtvaardige wet, dat zij gedood worden. ...Als zij zich niet laten bekeren, zullen wij hen aan de folterknechten overgeven.
    Luther over gehandicapte kinderen: wanneer men echter over kinderen spreekt, die op duivels lijken ... dan ben ik van mening ... dat zij of door de duivel mismaakt ... of echte duivels zijn. Veel van de gehandicapte mensen, die aan evangelische inrichtingen voor invaliden (b.v. in Neuendettelsau / Beieren) toevertrouwd waren, werden in de jaren 1940/41 uiteindelijk, door zich te beroepen op de staatsleer van Luther (gehoorzaamheid ten opzichte van de overheid), aan de autoriteiten van de staat overgeleverd. Dat zij omgebracht zouden worden, was de verantwoordelijken bekend.
    Tenslotte wilde Luther de paus nog ombrengen: de paus is de duivel; zou ik de duivel kunnen om- brengen, waarom zou ik het niet doen?
    Ook de lutherse kerk noemt zich "christelijk" Doch waar is de christelijke geest, de geest van de Gods- en naastenliefde, in hetgeen Luther bekend maakt? Zijn suggesties en grondregels werden vaak door het volk en door regerende vorsten - tot aan de machthebbers van het Derde Rijk toe - bloedig in de daad omgezet.
    Van wie zulke bestiale en moorddadige bevelen tegen zijn medemensen geeft, die in een andere vorm tot in de huidige tijd reiken, is ook geen meelevend hart of barmhartigheid tegenover dieren te verwachten. Of het nu om oorlog gaat, om het vernietigen van veel mensen, dieren en landschappen, of het om dierproeven of genetische manipulatie gaat, de ethiek en moraal in beide confessies geeft nauwelijks verschillen aan; op z’n zachtst gezegd zijn beide kerken onchristelijk.

"Wat de mens anderen aandoet,
doet hij zichzelf aan."
  Hoe voelt het dier zich in zijn situatie?
Het dier, een gebruiks- en verbruiksvoorwerp

    En drie versen verder wordt een appel aan de jagers gedaan: jullie moeten voor onrein houden de haas, omdat hij weliswaar herkauwt, maar geen gespleten klauwen heeft. Jullie moeten voor onrein houden het wilde zwijn, omdat het weliswaar gespleten klauwen heeft en evenhoevig is, maar geen herkauwer. Jullie mogen van hun vlees niet eten en hun kadaver niet aanraken. Jullie moeten hen voor onrein houden. (11, 6)
    Als aanvulling op het vorige citaat staat in Leviticus 11, 26, 27:
    Alle dieren met gespleten hoeven, die echter niet evenhoevig zijn en niet herkauwen, moeten jullie voor onrein houden; ieder, die ze aanraakt, wordt onrein.
    Alle viervoeters, die op poten lopen, moeten jullie voor onrein houden; ieder, die hun kadaver aanraakt, wordt onrein tot de avond ...
    Wie tot de kerk behoort, zou zich aan de voorschriften van het Oude Testament moeten houden, want volgens de kerkelijke leer is dit het woord Gods. Zouden de gelovigen zich daaraan houden, dan hadden tenminste de hazen en de wilde zwijnen een kans, om er zonder hagel of kogel in het lijf af te komen.
    Ter rechtvaardiging van het jachtwezen wordt vaak aangevoerd, dat het noodzakelijk zou zijn, het bestand aan bepaalde diersoorten te "decimeren", omdat deze anders hand over hand zouden toenemen. De Godsgeest leerde ons echter: God heeft Zijn schepping, de natuur op deze aarde, zo ingericht, dat zij zelf voor de balans, voor het behoud van het evenwicht zorgt. God heeft deze opdracht niet aan de jagers gegeven!
    Tot de vissers en allen, die de zee afnemen wat van de zee is, richten zich de voorschriften "van God" door "Mozes" als volgt:
    Maar alles wat in zeeën of rivieren leeft, alle kleine waterdieren en alle levende wezens, die in het water leven en geen vinnen of schubben hebben, moet jullie een gruwel zijn. (Leviticus 11, 10)
    Wie dus zeedieren zoals zeekreeft en dergelijke eet, verontreinigt zichzelf. Iedere lezer kan nu bij zichzelf nagaan, of hij vandaag al "onrein" is geworden.
    Waar zullen zich wel al die geestelijken na dit aardse leven bevinden, die het Oude Testament in het Nieuwe Testament willen voleinden en aan mooi gedekte tafels zitten en van het kadaver van de haas, van het wilde zwijn en dergelijke eten of zeedieren eten, die geen vinnen en schubben hebben, en die dan, in onreine toestand, eventueel sacrale handelingen verrichten? Zij worden tegenwoordig wel niet meer wegens hun zondigen tegen het "heilige" en de Heilige, God, gestenigd, maar wordt niet volgens klerikale uitspraak het overgeleverde "woord Gods" nog steeds voor waar en geldig gehouden?
    Zouden er onreine "afschuwelijke " dieren bestaan, dan moest de terechte vraag luiden: waarom heeft God zulke dieren geschapen, als Hij de absolute reinheid is?
    Van dit alles sprak Jezus niet. Jezus had alle dieren lief. Hij deed niet alleen geen enkel dier kwaad, integendeel: Hij was de grote vriend van elk creatuur; Hij sprak en handelde voor de dieren.
    Veel mensen denken er daarentegen nauwelijks over na, als dieren gekweld en gedood worden. In »Dit is Mijn woord«, hoofdstuk 31, verklaarde Jezus, dat dieren voelen en ervaren, ongeveer hetzelfde als wij mensen:
    Als Jezus van Nazareth sprak Ik tot veel mensen over de wet des levens, zo ook over de dieren, die evenals de mensen pijn, leed en vreugde voelen. Zoals de mens niet tegen, maar vóór zijn naaste dient te zijn, zo moet hij ook vóór de dieren zijn en jegens hen verantwoordelijkheid dragen, omdat zij de mens dienen.
    Steeds weer leerde Ik de mensen, dat ook de dieren schepselen van God zijn, die de mens niet moet minachten, maar liefhebben. Wie hen slaat en kwelt, zal eens aan zijn ziel en aan zijn lichaam hetzelfde of iets dergelijks ervaren. Want wat de mens zijn medemensen en medeschepselen, de dieren, aandoet, doet hij zichzelf aan.
    Veel mensen herkenden hun eigen grofheden en begonnen Mijn leer te verwezenlijken. Zij berouwden en namen de dieren als hun vrienden aan. En menigeen verstond Mijn woorden en volgde Mij na. (Deel 2, hoofdst. 31)
    Ik herhaal de woorden van Jezus, de Christus: »Wat de mens zijn medemensen en medeschepselen, de dieren, aandoet, doet hij zichzelf aan.« Laten we deze woorden van Hem eens nagaan en dat, wat de onschuldige dieren treft, eens op onszelf betrekken. Laten we ons in gedachten in hen verplaatsen en hun lot delen in gevoel, beeld en gedachte.
    Bijvoorbeeld zou u zich, in de plaats van een dier, de vraag kunnen stellen: zou u liever gedood of vermoord worden? Wie zich serieus met deze vraag of situatie inlaat, waarin hem gevraagd wordt, zijn leven door dood of door moord te laten, zal beslist geen keuze maken tussen dood en moord, want gedood of vermoord te worden betekent dan voor hem hetzelfde - het leven laten.
    En hoe zouden wij reageren, als iemand ons zou vangen, in een kooi op zou sluiten en over ons zou beslissen, wanneer wij af en toe de vrijheid mogen genieten?
    Stelt u zich voor, u bent in de situatie van een goudhamster, die van nature veel beweging nodig heeft. Ziet en voelt u zichzelf als het ware een paar weken in een nauwe ruimte opgesloten. Voor uw beweging heeft u alleen een looprad ter beschikking, dat zich onder uw voeten snel voortbeweegt, zodat u op dezelfde plaats loopt en loopt en loopt, zonder vooruit te komen. Hoelang vindt u dat leuk? Zo merkt u al gauw, hoe het de hamster vergaat, die dag voor dag stompzinnig in het nauwe rad moet lopen.
    Of leeft u zich eens in in de situatie van een rund in de meststal, waar u, opgesloten, in lijfelijk contact met lotgenoten, gedoped met mestvoer, dat met chemische stoffen is vermengd, weet, dat ieder ogenblik de slachter kan komen, die u afmaakt en uw lichaam in stukken hakt als offermaaltijd, bijvoorbeeld voor de corpulente geestelijkheid. U hoort uw broeders en zusters, de andere stieren en koeien, van tijd tot tijd dof loeien en merkt, dat zij dezelfde angsten hebben als uzelf. Doch het komende lot is onontkoombaar. U bent in de hand van de slachter mens, uitgeleverd aan zijn egoisme, ongevoeligheid en gulzigheid, ook aan zijn zucht naar profijt.
    Veel mensen gaan over lijken van mens en dier - als het hen niet persoonlijk treft. Daarom matigen mensen zich aan, in bepaalde gevallen mensen te mogen doden en nog vanzelfsprekender ook dieren. Wie heeft het recht, de naaste, maar ook het dier, bewust van het leven te beroven? Wie heeft de ziel van de mens geschapen, die onsterfelijk is? Wie heeft haar de adem gegeven? En wie heeft het dier de adem en daarmee het leven gegeven? Niet de mens, maar God, de Eeuwige, de Scheppergeest van de oneindigheid. God neemt mens noch dier het leven, want God is de gever. En God dwingt niet; Hij gebruikt nooit geweld; Hij beinvloedt ook niemand tegen zijn wil. Hij is de vrijheid en laat iedereen de vrijheid. Alleen de mens, die noch de ziel van de mens, noch het dier het leven heeft gegeven, doodt het huis van de ziel, het lichaam, en doodt het dier. Wie heeft dat de mensen veroorloofd? Jezus sprak daarvan niet!
    Wie onderscheid maakt tussen "doden" en "vermoorden", is naar mijn menig een paranoicus, die het leven van anderen niet waardeert, en volgens de alwet, die het leven is, derhalve zelf zijn leven verspeelt. Want: wat de mens anderen aandoet, doet hij zichzelf aan.
    Datzelfde geldt als dieren in kooien worden gehouden. God heeft voor de dieren de natuur als levensruimte voorzien, waarin zij zich overeenkomstig hun aard, vrij kunnen bewegen, zoals ook de geestelijke diervormen in het eeuwige Zijn het doen. Hij schiep geen kooien voor zijn schepselen. Alleen mensen matigen zich aan, dieren op te sluiten, zodat zij dicht opeengepakt, met moeite in leven proberen te blijven.

     Velen zijn van mening, dat zij in-God-gelovende mensen zijn. Juist degenen, die hun geloof in God in kerken en op staatsontvangsten ten toon stellen, verheffen zich steeds meer boven God, zij dulden niet alleen, maar bepleiten, dat op levende dieren de gruwelijkste en brutaalste proeven gedaan worden, die de praktijken in de "boeken Mozes" in de schaduw stellen. De roomse clerus spreekt natuurlijk niet over de schaduwzijde. Hij verkondigt: ...»Het Oude Testament bereidt het Nieuwe voor, terwijl dit het Oude voltooit. Beide verduidelijken elkaar« ... Zijn b.v. de brandstapels in de middeleeuwen als verduidelijking van het Oude Testament in het Nieuwe te beschouwen - en werpt, omgekeerd, het bloeddorstige gebeuren in de middeleeuwen en de drastische verandering, die de leer van Jezus, de Christus, in de loop van de afgelopen 2000 jaar heeft ondergaan, een "verduidelijkend" licht op datgene, wat met Gods woord en boodschap in het Oude Testament geschiedde? Het zou de moeite waard zijn, deze vraag eens na te gaan ... Wat voor krachten, ook machten genoemd, zouden dat wel kunnen zijn? Als God het niet zijn kan, - want Hij is de Wet, en deze wet is liefde, goedheid, vrede en welzijn voor allen en alles -, wie is het dan?
    Zo-even lees ik, hoe het Oude Testament in het Nieuwe de voleinding vindt, alleen met andere kenmerken, die op de huidige tijd van toepassing zijn. Het gaat om een verslag van een televisie-uitzending, die op 2.9.1999 in het "Auslandsjournal" van de ZDF, onder de titel "kindermishandeling in Ierland" werd uitgezonden. Dit wordt hier verkort weergegeven:
    Een schandaal schokt Ierland. In het middelpunt staat de katholieke kerk, de zuil van de Ierse gemeenschap. Gedurende vele jaren heeft de staat kinderen toevertrouwd aan een katholieke orde. Nu is de ontsteltenis groot op het eiland, want een documentaire laat zien, wat eerst niemand wilde geloven: inplaats van zorg misbruik, inplaats van liefde geweld. Niet enkele - honderden kinderen hebben onder de hoede van de kerk klaarblijkelijk de hel op aarde beleefd. Nu wordt het kartel van het zwijgen gebroken; de waarheid, zij komt toch aan het licht.
    De staat plaatst John Prior op de leeftijd van drie jaar in een opvoedingsgesticht, omdat de ouders zogenaamd hun zorgplicht verzuimen. Het huis wordt geleid door de katholieke orde van de Christian Brothers. Bij hen dienen de kinderen in het geloof in God opgevoed te worden.
    John, momenteel 54 jaar, bericht, dat hij zeven jaar lang door twee ordebroeders en een katholieke priester seksueel misbruikt werd.
    Het ergste pak slaag, dat ik ooit heb gehad, was, toen ik de ziekenzuster vertelde, dat ik door een broeder seksueel misbruikt werd. Ik was 91 of tien jaar. Zij heeft mij eerst geslagen en het toen tegen de broeder verteld. Die heeft mij weggebracht, en toen hebben mij twee broeders geslagen en geslagen en geslagen. Ik had overal wonden ...

    Wij hadden gemeenschappelijke douches; daar moesten 20 jongens in. De broeder (ordebroeder) heeft zich uitgekleed ... en hij heeft een paar jongens voor de ogen van de anderen misbruikt en hen gedwongen elkaar vast te pakken. Hij heeft mij een keer verkracht, heeft mij over zijn bed gegooid en mij genomen, mij opengescheurd. Ik heb zo erg gebloed, dat de ziekenzuster jodium gebruikte, en ik schreeuwde van de pijn.
    In maart 1998 hebben de ordebroeders zich officieel voor het kindermisbruik in de internaten verontschuldigd en samen met andere orden een hulptelefoon voor de slachtoffers ingericht. Er kwamen meer dan 8000 telefoontjes, en de kerk heeft 600 slachtoffers aan therapeuten doorverwezen.
    1999: Een documentaire klaagt de staat aan en toont aan, dat de instanties al tientallen jaren lang wisten van het kindermisbruik in de kerkelijke scholen en ze ondanks dat verder gefinancierd hebben. Vervolgens richt de regering een onderzoekscommissie op, belooft wetsveranderingen en stelt 10 miljoen Mark voor de therapie van de slachtoffers ter beschikking.
    John is nu in therapeutische behandeling. Hij heeft angsttoestanden, kan niet slapen, vertrouwt niemand. Bijna alle relaties zijn mislukt en beroepsmatig heeft hij nooit iets bereikt. Therapeut: John lijdt ononderbroken; hij heeft minderwaardigheidscomplexen, voelt zich nutteloos; hij heeft geen zelfvertrouwen ...
    John is niet het enige geval. Duizenden kinderen werden in Ierland aan de zorg van katholieke opvoedingsgestichten toevertrouwd ... John bericht over het lot van zijn beste vriend, Jozef:
    Hij had een lange leren riem en heeft Jozef daarmee op beide schouders en het hoofd geslagen. Jozef is van zijn stoel gevallen, en de broeder heeft op elk deel van zijn lichaam ingeslagen, en toen heeft hij hem geschopt, met van die zware legerlaarzen, die de broeders bij het werk op het land droegen. En hij heeft hem geschopt en geschopt en geschopt, tot Jozef zich niet meer kon bewegen. Jozef had het bewustzijn verloren en werd naar het ziekenhuis gebracht. Daar is hij gestorven. Het was algemeen bekend. Hier zeggen ze, het was leukemie; maar hij is niet aan leukemie gestorven.
    Moderator: sindsdien gelooft John niet meer in God.
    Dit bericht spreekt voor zichzelf ...

     In de voor enige tijd verschenen uitgave van "Kirche intern" (Oostenrijk) was onder het opschrift "Seksueel misbruik. Klooster-therapie" te lezen:
    Steeds meer raken priesters en ordemensen onder verdenking, bij delicten van seksueel misbruik betrokken te zijn. Reden genoeg voor de abt van het internaat G., J.A., actief te worden. Nog dit jaar wil hij in het klooster P. een psychiatrisch centrum voor geestelijken, ordebroeders en pastorale medewerkers inrichten.
    Het zou raadzaam kunnen zijn na te lezen, wat de "god van Mozes" daarover en over dergelijke dingen zegt. Zou deze oude "wet", die nu werkelijk een lange traditie heeft en als deel van de "Heilige Schrift" door de kerk gewaardeerd wordt, vandaag de dag aangewend worden, dan zouden er heel snel ettelijke mensen minder zijn.

     Weer zien we: Jezus zei: Jullie hebben gehoord ... Hij zei niet "jullie hebben van God door Mozes gehoord"; Hij zei ook niet "jullie hebben van de profeet Mozes gehoord". Hij zei: "Jullie hebben gehoord ... "
    Jezus sprak over de liefde van God en over verzoening - de zogenaamde "god" door Mozes over vernielen, plunderen en doden.
    In Leviticus, 3e boek Mozes, staat in de samenvatting:
    Vervolgen jullie je vijanden, dan zullen zij voor jullie ogen door het zwaard neergeslagen worden. Vijf van jullie zullen er honderd vervolgen, honderd van jullie zullen er tienduizend vervolgen en jullie vijanden zullen voor jullie ogen door het zwaard verslagen worden. Ik zal jullie met Mijn zorgen omringen, maakt jullie vruchtbaar en talrijk en houdt Mijn verbond met jullie in stand. (26, 7-9)
    Jezus echter zei: Allen, die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard omkomen." (Matth. 26, 52)
    Mozes zou op bevel van God priesters hebben gewijd. De wijding begon met de gebruikelijke slachtceremonie van een ram. Jezus heeft ook met betrekking tot de priesters juist het tegendeel geleerd. In het Mattheus-evangelie sprak Hij duidelijke woorden: Jullie echter zullen jezelf geen rabbi laten noemen; want slechts één is jullie Meester, jullie echter zijn allen broeders van elkaar. (23, 8)
    In Mattheus 23 berispte Jezus de huichelarij van de schriftgeleerden en Farizeeën:
    Daarop wendde Jezus zich tot het volk en tot Zijn discipelen en zei:
    De schriftgeleerden en Farizeeën hebben zichzelf op de stoel van Mozes gezet. Houdt jullie dus aan alles, wat zij jullie zeggen, maar neemt geen voorbeeld aan hun daden, want zij praten slechts, doen zelf echter niet, wat zij zeggen.
    Zij binden zware lasten en leggen die op de schouders van de mensen, maar zelf willen ze geen vinger uitsteken om de lasten te dragen. Alles wat zij doen, doen zij alleen, opdat de mensen het zien:
    Zij maken hun gebedsriemen breed en de kwasten aan hun gewaden lang. Bij ieder feestmaal willen zij de ereplaats en in de synagoge de voorste zitplaatsen en op de straten en pleinen laten zij zich graag groeten en door de mensen rabbi (meester) noemen. Jullie echter moeten jullie geen rabbi laten noemen, want jullie hebben maar één Meester, jullie allen echter zijn elkaars broeders. Ook zullen jullie niemand op aarde jullie vader noemen; want jullie hebben maar één Vader, die in de hemel is. Jullie moeten je ook geen leraar laten noemen; want jullie hebben maar één leraar, Christus. De grootste onder jullie behoort jullie dienaar te zijn. Want wie zichzelf verheft, zal vernederd, en wie zichzelf vernedert, zal verheven worden.
    Wee jullie, schriftgeleerden en Farizeeën! Huichelaars! Jullie sluiten het hemelrijk voor de mensen. Zelf gaan jullie niet naar binnen, en verhinderen het anderen, die wel naar binnen willen.
    Wee jullie, schriftgeleerden en Farizeeën! Huichelaars! Jullie trek