Woorden des levens

Wie zijn wij, als wij ons ego »offeren«?

Gabriële, de profetes en verkondigster van God voor onze tijd, lichtte deze vraag toe in de Kosmische Levensschool op 25.02.2001. Een kort uittreksel:


Wanneer wij horen of lezen over opofferingsgzindheid en offervaardigheid, moeten we niet denken, dat we het een of andere voorwerp moeten offeren of zelfs onszelf moeten offeren. Wij behoren ons lagere ik, alles, wat tegen de wet van de liefde is, aan Christus te geven, het Hem over te geven, het als het ware te offeren.

Waarom eigenlijk het woord »offer«? Is het niet vaak een offer voor ons, onze al te dierbare gewoonten, ons al te verzorgde en in stand gehouden lagere ik op te geven? Het heeft ons tenslotte toch het een en ander gebracht: de opwaardering, het ego, dat we als belangrijk konden voordoen - uiteindelijk dat wij onszelf op de voorgrond konden brengen, wie wij zijn, hoe groot wij zijn, wat we allemaal presteren enz. enz. enz. Wat gebeurt er nu, als wij dat alles, wat ons zo naar buiten draagt, wat de spanning van het menselijke ik in stand houdt, offeren? Ja, wat zijn we dan? Zijn we dan überhaupt nog iemand? - Ja, we zijn heel wat meer! We hoeven ons niet meer te kwellen met de steeds opnieuw opkomende vraag: hoe kan ik mij nog meer presenteren, nog meer op de voorgrond treden, om waardering en lof te ontvangen? Wat moet ik nog meer doen, opdat de naaste, de ander, mij in het licht ziet, dat ik meen te hebben? En zo meer.

Wie zijn wij dan? Wij zijn dan heel geleidelijk doorstraalde mensen, die uit de bron van het leven putten, uit de wijsheid en de goedheid van God.
Mensen, die dit offer van het lagere brengen, beleven innerlijke grootheid en een wijde blik, inzicht ook in uiterlijke dingen. Het werk gaat beter van de hand. De mens is van binnen uit gelukkig, omdat hij meer en meer verenigd is met de bron van het Zijn. Hij heeft ook succes in het beroep, dat hij niet uit het ego presenteert, maar waarmee hij helpt, dat ook een ander vooruitkomt en zo meer.
Hij heeft innerlijke grootheid en put, zoals gezegd, uit de bron van de alwijsheid en de liefde van God.

Het bewustzijn van zo’n mens is ruim. Hij neemt veel uiterlijke dingen waar. Hij begint geleidelijk inzicht te krijgen in de gedachten van de naaste. Waarom? Omdat hij zich niet meer belangrijk hoeft voor te doen, zichzelf niet meer hoeft op te waarderen, omdat hij innerlijke grootheid heeft. Hij krijgt inzicht in gesprekken, in schriftelijke ontwerpen. Hij kan uit dat alles lezen, wat voor de ander, die niet offervaardig is, verborgen is. Hij schouwt dieper. Hij leeft meer. Hij bespeurt en voelt en begrijpt, dat hij als wezen van de goddelijke liefde uiteindelijk in alles is, in de natuur, in de dieren, in de wezenskern in de ziel van ieder mens. Hij voelt aan, wat in en achter de gesprekken ligt. Ja, hij voelt aan, wat er achter het verloop van het werk omgaat en weet, wat er gedaan moet worden, wat er gezegd moet worden, hoe hij de naaste kan helpen. Of de ander de hulp dan aanneemt of niet, laat hij aan degene over, die hij fijngevoelig en meelevend wilde dienen en helpen.

Dus, wij offeren alleen de bekrompenheid en ontvangen de wijdsheid, ofwel de oneindigheid.

Dit is slechts een klein uittreksel uit de Kosmische Levensschool, het treffen van alle Godzoekers, dat elke zondag om 10.00 uur in veel plaatsen van oerchristelijke ontmoeting plaatsvindt.

Heeft u interesse? Zou u graag een samenkomst live meebeleven?
Schrijft u ons!