Woorden des levens - Leven is communicatie

Woorden des levens

Leven is communicatie

Gabriële, de profetes en verkondigster van God voor onze tijd, lichtte dit thema toe in de Kosmische Levensschool op 22.04.2001. Een kort uittreksel:

Wij hebben geen communicatie, omdat we onvrij zijn. Wij zijn aan het menselijke en het al-te-menselijke gebonden, dat ons in het dagelijks leven beweegt, waarover wij nadenken, dus »monologen« voeren. Daardoor gaan we aan onze naaste voorbij.

Iedereen, die in zichzelf onvrij is, heeft dus geen goede communicatie met zijn naaste, hoogstens een uitwisseling van het ego. Om communicatie - echte communicatie - te verkrijgen, moeten we eerst vrij worden van ons ego, waarmee we langs de naaste heen praten. Wij delen alleen onszelf mee, de ander deelt zich ook mee - wij praten langs elkaar heen en menen, dat dit communicatie is.

Het ego heeft betrekking op het lichaam en is niet het leven. Het is het menselijke bestaan. Pas wanneer we van onszelf, van ons ego, vrijkomen, om het kosmische IK BEN te verkrijgen, - de ingaven of de inspiratie van binnen -, dan pas beginnen we te leven. Dat wil zeggen: we moeten het leven, dat ons ware leven is, eerst eens van binnenuit gestalte geven. Al het andere is de uitwisseling van het ego.

We moeten dus aan onszelf leren, om ons dagelijks te verfijnen, zodat de Geest van de oneindigheid door ons kan werken. De uitwisseling van het ego is menselijk. Wij zijn echter niet alleen mensen, maar in de innerlijke aanleg kosmische wezens.

Om te leren, moeten we onszelf erkennen, ons lagere zelf, dat we dagelijks met woorden prijsgeven, dat we onze naaste meedelen en denken, dat we dan communicatie met hem hebben.

Leren, om het leven te verkrijgen, dat van binnenuit komt, betekent, onszelf in alles te ondervragen, alles, wat we zeggen, alles, wat we denken of voelen. Is het geweten nog actief, dan voelen we al gauw, dat achter onze woorden of gedachten iets heel anders afloopt dan wij aan de oppervlakte denken of zeggen. Hetgeen achter de woorden, achter de gedachten of achter onze gevoelens afloopt, zijn namelijk wij, en dat is vaak helemaal niet zo mooi als wij naar buiten voorwenden.

Pas wanneer we hetgeen »erachter« ligt, inzien, met de kracht van de Geest bereinigen en hetzelfde of iets dergelijks niet meer denken, zeggen, doen of willen, komen we vrij van bindingen aan onze naaste, die het een of ander voor ons moet doen, die dit of dat voor ons moet maken, die voor ons moet spreken of die we persé willen helpen, hoewel hij weet, wat hij zou kunnen doen.

Wie datgene niet bereinigt, wat »erachter« ligt, bindt zich steeds weer aan mensen. Hij wil attenties van de naaste; hij wil waardering van de naaste; hij wil, dat de naaste iets voor hem doet, hoewel hij het zelf zou kunnen doen; hij wijst anderen af, plaatst zich boven de naaste etc. Dat is binding. Dat betekent ook uitwisseling van het ego. Wanneer de een dan over deze dingen met de naaste spreekt en de ander bevestigt hem en zegt: »Ja, ja, je hebt volkomen gelijk, zo is het«, dan is dat een oppervlakkige communicatie, in werkelijkheid is het een ego-uitwisseling.

Leven is communicatie, het is kosmische communicatie. Willen we leven, dus echte communicatie hebben, dan moeten we de eerste stappen doen, door ons steeds weer te ondervragen. Daarbij helpen ons onze vijf zintuigen, die toch vaak de gedachten of onze gesprekken afroepen.

Iedereen kan het bij zichzelf nagaan: als de blik op iets valt, begint hij te denken. Wat denkt hij? Wat ligt er achter de gedachten? Dat is hij. Wat voelt hij? Wat ligt er achter de gevoelens? Dat is hij. Als we dus ons al-te-menselijke niet afleggen, kunnen we ook geen echte communicatie opbouwen met onze naaste.

Gebondenheid is onvrijheid, en vrijheid is leven.

Ware communicatie - niet de ik-communicatie -. betekent, de ander te begrijpen. Kosmische communicatie betekent: ik begrijp mijn medemens. Al ben ik het bijv. ook niet eens met hetgeen hij zegt, maar innerlijk leer ik hem kennen en begrijpen. En daaruit ontstaat dan ook de beslissing voor mijzelf: ga ik op het al-te-menselijke in? Dan kan ik zeggen, ik heb compromissen gemaakt en compromissen leiden weer tot bindingen. Neem ik het positieve van de mens, bevestig ik het positieve, dan laat ik hem ook vrij. Vrij te beslissen, hoe hij het wil, maar ik hoef me niet aan het al-te-menselijke te binden. Dan kan ik zeggen: ik heb communicatie met mijn naaste, met zijn ware wezen. Heb ik deze communicatie in mijzelf geleerd, dan heb ik ook communicatie met mijn naaste, met het innerlijk van mijn naaste en tegelijk communicatie met de natuur en met de dieren.

Dit is slechts een klein uittreksel uit de Kosmische Levensschool, het treffen van alle Godzoekers, dat elke zondag om 10.00 uur in veel plaatsen van oerchristelijke ontmoeting plaatsvindt.

Heeft u interesse? Zou u graag een samenkomst live meebeleven?
Schrijft u ons!