Bóg jest Duchem miłości, mądrości i wielkości. Bóg jest wszechobecnym bytem. Duch, Bóg, jest w największym i w najmniejszym i jest zawsze całością, Prawem, jest niepodzielny.

Już ta wypowiedź odstaje od nauki kapłana. Zarówno katoliccy jak i ewangeliccy teolodzy, a także naukowcy twierdzą na wiele sposobów, że zwierzęta, rośliny i kamienie nie posiadają duszy. Bóg jednak mówi przez proroka: Duch, Bóg, jest w największym i w najmniejszym i zawsze jest całością, Prawem, życiem, jest niepodzielny.

My ludzie nazywamy Boga "naszym odwiecznym Ojcem", którego dziećmi są wszyscy ludzie i wszystkie istoty. Bóg jest miłością, która kocha wszystkich i wszystko bez wyjątku i niesie w sercu także nas, ludzi, swoje dzieci, swoich synów i swoje córki. Jak podchodzi ludzkie dziecko - syn albo córka - do swojego ziemskiego ojca? Jeśli stosunki między ziemskim ojcem i synem lub córką są dobre, to jest to serdeczne i nie wymuszone podejście bez jakichkolwiek tradycjonalnych krygowań. Byłoby absurdalne, gdyby Bóg, którego nazywamy naszym odwiecznym Ojcem wymagał od nas, swoich dzieci, abyśmy, zanim będziemy mogli do niego podejść, złożyli mu całopalną ofiarę, albo uczestniczyli w obrzędach, zamiast pełni zaufania, z kochającym sercem, zwrócić się do Niego. Wypaczenia takie jak całopalne ofiary i obrzędy, które dla Ducha Bożego były zgrozą już w Starym Testamencie, nie są niczym innym jak tylko przejętymi pogańskimi obyczajami. Ludzie ofiarowywali swoim bogom nie tylko zwierzęta, ale często również ludzi wierząc, że przez to udobruchają i ułagodzą swoich bogów. W dzisiejszych religiach nie ma wprawdzie całopalenia, ale jest za to więcej obrzędów, które dają nam wszystko oprócz świadomego połączenia między Bogiem i Jego dziećmi. Jezus nauczał zawsze bliskiego Boga, Ojca, którego można szukać i znaleźć w sercu Jego dziecka. Również prorocy Boga przed Jezusem wiedzieli to i próbowali przekazać to ludowi. Wiara w wielobóstwo zawierała dystans wobec każdego bożka, obawę przed jego nieobliczalnością i jego gniewem. Nie na darmo starotestamentowi prorocy grzmieli przeciw ołtarzom ofiarnym i ofiarom, przeciw każdemu przepychowi, przeciw kapłanom i kapłańskim szatom, przeciw wszystkiemu co napełnia grzeszne oko zadowoleniem, a człowieka wprowadza w mniemanie, że kapłani, zwyczaje, obrzędy, ofiary i wiele więcej mogłyby życzliwie nastroić Boga.

Stary Testament jest przeniknięty pogańskimi obyczajami. Również "wieczne potępienie" jest błędną interpretacją w Biblii. Nawet jeszcze w Nowym Testamencie, w którym jest powrót do starej wiary w karzących bogów. Kto miał i ma interes w tym, żeby ożywiać aspekty pogaństwa w Starym i w Nowym Testamencie? Przecież tylko urzędnicy swoich religii, żeby przez to uzależnić ludzi od ich pozornej religijnej kompetencji i po to, żeby utrzymać tę zależność.

Bóg jest Ojcem wszystkich dzieci. Najpiękniejszą ofiarą jaką możemy mu złożyć my, Jego dzieci, jest ofiarowanie naszej nienawiści, naszego egoizmu, naszej miłości własnej, naszej manii wielkości, naszych tytułów i nadmiaru pieniędzy i to że wszystkich ludzi będziemy widzieć solidarnie jako braci i siostry w duchowym sensie. Gdyby starotestamentowy obraz świata z karzącym Bogiem i z "wiecznym potępieniem" zmienił się przez urzeczywistnienie nauki Jezusa, Chrystusa, to w dzisiejszych czasach nie byłoby żadnego starotestamentowego instrumentu Boga, przez który Bóg znowu przemawia, stawiając te same wymagania co przez proroków Starego Testamentu. Nowy Testament powinien był przyjść na świat przez Jezusa, Chrystusa, gdyż On uczył nas rzeczywistości, Ojca miłości. On przykazał nam miłość do wrogów i braterstwo w Jego duchu, w duchu miłości. Jezus wychwalał swojego i naszego odwiecznego Ojca i objawił, że wszyscy ludzie są dziećmi jednego, wiecznego, niebiańskiego Ojca.

Jezus nauczał pojednania z ludźmi, równości, jedności i wolności, braterstwa i sprawiedliwości. On nauczał nas, ludzi, w Kazaniu na Górze prawidłowości niebios dla tej ziemi, które w swej zawartości, są życiem w Chrystusie i z Chrystusem. Co stało się jednak krótko po Jezusie? Aspekty pogańskich obyczajów, obrzędów, rytuałów, ceremonii i ofiarnych ołtarzy znów wróciły na pierwsze miejsce. Do ich przeprowadzania potrzeba było, tak jak w pogaństwie, kapłanów i księży, a w końcu także kościelnych ekscelencji, eminencji, aż do "świętego ojca na ziemi".

Kim właściwie był Jezus? Był cieślą, rzemieślnikiem, który jako największy prorok wszystkich czasów dawał odnośnie kapłanów i obyczajów te same starotestamentowe wskazówki co prorocy Starego Przymierza. On oskarżał faryzeuszy i uczonych w piśmie, wystąpił przeciwko handlarzom w świątyni. Dlaczego? Dlatego że rozpoznał pozorną świętość, która nie służyła Świętemu. Czego nauczał nas Jezus? "Idźcie w Moje ślady, w ślady Jezusa", co oznacza wypełniajcie przykazania i spełniajcie prawidłowości Dziesięciu Przykazań i Kazania na Górze. Nie mówił nic o kościelnych zwierzchnikach, takich jak kapłani, proboszcze, biskupi, kardynałowie, z tytułami ekscelencji, eminencji, ani o "świętym ojcu na ziemi". Kto lub co ukształtowało prachrześcijańskie widzenie świata, w którego centrum działał proroczy Duch, krótko po śmierci Jezusa? Intelektualista Szaweł, który z pewnością kiedyś stał się Pawłem. Mimo że opowiadał się za tym, co prorocze w prachrześcijaństwie, przefiltrował to następującym stwierdzeniem: "Niech każdy człowiek będzie podporządkowany zwierzchności, która ma nad nim władzę. Gdyż nie ma zwierzchności poza tą od Boga; gdzie jednak zwierzchność jest, jest ona wprowadzona przez Boga". Czy miał tu na myśli zwierzchność światową czy kościelną, czy obydwie? W każdym przypadku napuszenie, ego pojedynczego człowieka weszło w prachrześcijański obraz Chrystusa-Boga, stłumiło proroczego Ducha i wprowadziło kościelnych zwierzchników; Paweł mówił dalej na temat zwierzchników: "Ten więc, kto sprzeciwia się zwierzchności, opiera się porządkowi Boga; ci jednak, którzy mu się opierają ściągają na siebie samych wyrok". Do tego pytanie: Czy Paweł mówił to tylko odnośnie tamtego czasu, czy obowiązuje to we wszystkich czasach. Jeżeli mówił to tylko Paweł, to ta wypowiedź nie ma żadnego znaczenia zarówno dla tamtego czasu, jak i dla obecnego. Jeżeli jednak powiedział to Bóg przez Pawła, to obowiązuje to dla tamtego czasu i dla wszystkich czasów tak długo, jak długo będą istnieć na ziemi ludzie. A może przekazane listy Pawła nie są wcale listami od Pawła, ale wymyślonymi gdzie indziej?

Gdyby to wszystko traktować jako wypowiedź Boga przez Pawła, to wszyscy poddani musieli by dać posłuch zwierzchnikom, obojętnie czy chodziłoby o sumiennego zwierzchnika, czy o morderczego zwierzchnika. Czy to może być prawo Boga?

Co zmieniło się w zwyczajach od czasów Starego Testamentu? To że na ołtarzach ofiarnych nie ofiarowuje się więcej wołów, owiec ani baranków. Są one teraz w większej ilości niż kiedykolwiek hodowane, zabijane i pożerane. To jest ofiarna uczta kanibali, którą kanibale ofiarowują samym sobie.

Proroczy Duch, głos serca, jest taki sam wczoraj, dzisiaj i jutro. On mówi przeciwko pozornie świętym kapłanom, obojętnie jakie tytuły oni sobie nadają i jakie środki zgarniają do swoich kieszeni. Również kiedy zwierzchnicy kościelnych instytucji udają się w służbę państwa, aby włączyć się przez to do państwowej struktury, nie gra to dla ducha proroczego żadnej roli. On przemawia przeciw wszystkiemu, co stawia siebie ponad dziecięctwo Boże.

Dzisiejszy kościelny obraz świata jest pełen kapłanów, proboszczów, biskupów, kardynałów, a więc wielebnych, ekscelencji, eminencji, aż do "ojca świętego na ziemi". Jaki szacunek i jakie wychwalanie pozostają tu, żeby oddać cześć Bogu, naszemu odwiecznemu Ojcu, skoro cały szacunek należy się tytułom kościelnych "dostojników"? Kościelnie utytułowany ma z reguły fundusze i władzę, a one rosną wraz z kompetencjami i strukturą władzy, w miarę jak "dostojnik" wspina się coraz wyżej na drabinę hierarchii. Cóż znaczą dla niego słowa Jezusa: "Nie powinniście zbierać dla siebie skarbów na ziemi, gdzie zjedzą je mole i rdza, gdzie włamią się i ukradną je złodzieje. Zbierajcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mole, ani rdza ich nie zjedzą i gdzie złodzieje nie zakradną się i nie zabiorą ich. Albowiem tam, gdzie twój skarb, jest też twoje serce".

Jak długo kapłan pozostanie kapłanem, nie będzie zgadzał się z prorokiem, gdyż głos serca jest prawem miłości Boga, w którym nie ma kapłanów, księży, ekscelencji, eminencji ani "ojca świętego na ziemi". Głos serca mówi do braci i sióstr noszących kościelne tytuły, ale mówi nie do ich tytułów w imieniu Boga, gdyż tytuł żąda zawsze pieniędzy, skarbów, które zjedzą mole i rdza i które krzyczą do nieba, szczególnie w obliczu biedy, głodu, niedostatku jakie wielu cierpi na tej ziemi.

Od czasów Pawła zwierzchnicy kościelni są następcami Pawła, ale nie następcami Nazareńczyka, gdyż nie czynią tego, czego chciał Jezus.

Bóg jest słowem, a słowo jest u Boga i Bóg jest słowem. Słowo Boga jest Prawdą, a Prawda nie zna różnicy między biedą i bogactwem. Słowo Boga jest mową miłości, pojednania, pokoju, jedności, miłości Boga i bliźniego. Ten, kto posiada słowo Boga, ma głos serca i nie chce być niczym więcej jak tylko służącym człowiekiem, który oddaje cześć Bogu i nie pozwala nazywać siebie czcigodnym.

W oczach Boga żaden człowiek nie jest czcigodny. Czcigodność niesie w sercu ten, kto ukazuje się jako brat lub siostra, kto żyje bez wielkich pieniędzy, kto w swoim życiu daje miejsce Temu, któremu należy się cała cześć i szacunek. Słowo Boga jest głosem serca. Ten, kto otwiera swoje serce dla Boga, przezwycięży z pomocą Chrystusa Bożego wszystkie rozpoznane w sobie słabości, które często odzwierciedlają się w strumieniu jego uczuć, odczuć i myśli, tak że zbliży się do głosu serca, a przez to jego słowo stanie się Prawdą. Wtedy Bóg jest słowem w nim, w człowieku, a dusza człowieka jest w Bogu i jest znowu słowem Boga, gdyż oboje: Bóg i dusza stali się jednym. Do tego nie są potrzebne żadne rytuały, żadne tytuły ani pieniądze, żadne ceremonie i dogmaty, a jedynie to, żeby spełniać wolę Boga. Ten, kto ofiaruje swoje ego, wygrywa w swojej duszy Jam Jest, które jest słowem i Prawdą, głosem serca.

Gdyby fanfara, instrument Boga, tytułowała siebie słowem "prorok", to można byłoby powiedzieć: ten człowiek ma tytuł, ale nie byłby on prorokiem Boga. Prorok Boga nie ozdabia się określeniem "prorok", to zadanie jest na to zbyt trudne. Fanfara, instrument Boga, nie dopuściłaby do uhonorowania człowieka. Gdyby mój bliźni nazwał mnie prorokinią, odpowiedziałabym albo "jestem twoją siostrą", albo "jestem służącym instrumentem Odwiecznego". Sama siebie nie nazywam prorokinią. To Bóg nazywa tak mnie, swój instrument. Brzemię i cierpienie, które musi nieść powołany przez Boga prorok są o wiele za ciężkie, żeby się tym ozdabiać.

Co do "funduszy" należy powiedzieć: Żyję tak, jak wielu z moich braci i sióstr. Mam to, czego potrzebuję do życia, ale nic ponadto. Pałace, które przyznają sobie "dostojnicy" znam tylko z zewnątrz. We wspólnocie mieszkaniowej zajmuję dwa pokoje, które mi wystarczają. Czego więcej potrzebuje człowiek? Przecież ptaki pod niebem mają swoje gniazda i cieszą się z nich. Co posiadał Syn Boży kiedy jako Jezus wędrował po ziemi? Nie zawsze miał poduszkę pod głową. Ten, kto chce żyć inaczej, ma już swoją zapłatę i nie może otrzymać żadnej więcej od Boga. Nie może otrzymać też głosu serca, gdyż również to jest darem. "Wielebni" i "dostojni" nie słyszą głosu serca. Dlatego ozdabiają się zaszczytami i chcą, aby inni widzieli w nich dostojność. Ten, kto tak to widzi, jest zaślepiony przez ambicję i urojenia.