Instytucje kościelne i ich wiele odłamów stosują się do słów Biblii, która jak wiadomo jest wyborem niezliczonych apokryfów i w którą, jak również wiadomo, w wielu miejscach włożyli interpretację ze swojej świadomości ci, którzy ją opracowywali. O tym zbiorze słów, który jako całość nazywany jest Biblią pisał do papieża Hieronim wyznaczony do ostatecznego opracowania: "Zmuszasz mnie do zrobienia nowego dzieła ze starego. Przykro mi. Czy znajdzie się choć jeden..., który mnie nie ... zwymyśla na cały głos jako fałszerza i religijnego zbrodniarza, ponieważ miałem śmiałość, żeby coś ... dodać, zmienić albo poprawić?"

W teologii powszechne jest studiowanie Biblii Hieronima. Nie wiem czego chcą się z tego dowiedzieć studenci teologii, gdyż Boga nie można studiować. Jezus nie powołał do życia teologii, ale zalecił nam naśladowanie Go. Za czasów Jezusa Jego naśladowcy byli mniej intelektualistami, a raczej ludźmi ze wszystkich warstw ludu - Jego apostołami, uczniami i uczennicami. Z ust Jezusa nie padło nigdy słowo przeciw kobietom. Uczennice Jezusa były stawiane na równi z uczniami. Jezus nie robił różnicy; czy mężczyzna czy kobieta - każde mogło z Nim rozmawiać i wszystkich uczył On ewangelii miłości. Przykazał swoim naśladowcom i naśladowczyniom wypełnianie przykazań, a więc wprowadzanie w czyn nauki, aby ją potem zanieść w świat do tych ludzi, którzy mieli otwarte serca.

W "To jest Moje Słowo"* na stronach 692 - 694 jest napisane:
____________________
*  "To jest Moje Słowo. Alfa i Omega. Objawienie Chrystusowe, jakiego ten świat nie zna." Wydawnictwo Życie Uniwersalne.

Ten, kto zwraca się przeciwko przemawiającej w gminie kobiecie i powołuje się przy tym nierównym traktowaniu na Ewę, która podobno zwiodła Adama, powinien sobie uświadomić, że Ewa tylko oddała jabłko Adamowi, nie zmusiła go jednak, żeby je jadł - oboje wiedzieli przecież o zakazie jedzenia owoców tego jednego drzewa. Jeśli więc Adam z radością ugryzł jabłko, to musiał nieść w sobie podobne skłonności co Ewa, rzekoma zwodzicielka, gdyż nie był on nieświadomy. Jeśli więc dokładniej przyjrzeć się rzekomo zwiedzionemu Adamowi i rzekomej kusicielce Ewie, to niemal sama nasuwa się odpowiedź na pytanie: kto może przemawiać w gminie, a kto nie? Oboje, mężczyzna i kobieta, powinni milczeć, jeśli w życiu codziennym nie spełniają tego, co Jezus przykazał tym, którzy chcą wstępować w Jego ślady.

Z intelektualnego Rzymianina Szawła w pewnym momencie stał się uczeń Paweł nazywany też apostołem. Kto jednak przemawia w jego listach - Szaweł, Paweł czy też Bóg przez Pawła - to może zgłębić tylko ten, kto zdecydował się nie być ani biskupem, ani kapłanem, ani księdzem, a jedynie pokornym sługą Boga, który odnalazł głos serca. Wtedy przemawia w nim głos serca, Bóg, wszystkowiedzący wieczny Duch, który jest niezmienny wczoraj, dziś i jutro.

Głos serca, Bóg, jeszcze nigdy nie mówił mi, że Jego żeńskie dzieci, Jego córki, mają milczeć w gminie, żeby dać pierwszeństwo Jego męskim dzieciom, Jego synom. Jedni i drudzy są grzesznikami; Ewa podała jabłko, a chęć wiedzącego o zakazie Adama ugryzła je. Oboje są więc w jednakowym stopniu grzesznikami.

Wewnętrzny głos mówi: Ja jestem Bogiem Ojcem-Matką wszystkich Moich dzieci. Nie mówi o różnicach.

Miłość Boga nie robi różnicy między kusicielem i zwiedzionym, między grzesznikiem i błogosławionym. Bóg kocha wszystkich jednakowo. Błogosławiony zwrócił się do Boga i postanowił zachować porządek świątyni, a więc oczyścić czyli prześwietlić swoją duszę. Przez to zbliżył się do Boga i może odebrać głos serca. Grzesznik odwrócił się od Boga, nadal obciąża swoją duszę i słucha głosu człowieka, który często jest o wiele za ludzki. Mamy wolną wolę posłuchać Pawła, który czyni różnicę między mężczyzną i kobietą lub też Jezusa i głosu Boga, którzy wszystkich ludzi, obojętnie czy to mężczyźni czy kobiety, grzesznicy czy błogosławieni, kocha jednakowo. Jedną rzecz powinni jednak pojąć przynależni do instytucji ewangelickiej i starokatolickiej: w swoich Bibliach mają wskazówki Pawła, których więcej nie przestrzegają. Oba1 kościoły zrobiły przez to z jednej części swej Biblii makulaturę. Coś, co kiedy będą musieli usunąć ze swoich Biblii, aby w to miejsce wstawić swoje wskazówki. Może będą wtedy, podobnie jak u Pawła, listy biskupie, a mianowicie listy tych biskupów, którzy wyświęcili na kapłanki i ustanowili jako biskupów kobiety.

To właśnie kościół katolicki apeluje o to, żeby słowa Biblii brać dosłownie. A jednak to ten kościół jest tym, który wykłada słowa Jezusa według swojego widzi mi się, albo nie przestrzega części z nich, jak np. wypowiedzi Jezusa z końca Kazania na Górze odnośnie prawidłowego czynu. A w kościele ewangelickim włączono zręcznie do nauki stwierdzenie, że sama wiara wystarczy. Czyż nie jest to wyrafinowane posunięcie pozwalające związać z instytucją tych tylko wierzących, żeby potem upoważnić księży i kapłanów do odpuszczania grzechów innym ludziom, którzy mogą liczyć na uwolnienie od grzechu nawet jeśli wciąż na nowo te same grzechy popełniają.

Jak to jest, kiedy kupiec wkłada ręce w kieszenie i mówi: "Myślę, że mój interes będzie kwitnąć. Wierzę, że praca załatwi się sama"? Wkrótce będzie musiał on doznać, że jego interes nie kwitnie i że praca nie załatwia się sama, ale z dnia na dzień się gromadzi. Podobnie jest z nawiązującą do słów Lutra wypowiedzią, że sama wiara wystarczy. Ten, kto tylko wierzy, "odważnie" grzeszy nadal tak, jak to zalecił Luter - "grzesz odważnie, ale wierz jeszcze odważniej" - i w ten sposób tworzy góry grzechów. Kto ma je znieść? Może Chrystus. Ten - jak głoszą instytucje - który wszystko dla nas uczynił. Co byłoby, gdyby Chrystus Boży zabrał nam góry naszych grzechów? Od razu postawilibyśmy obok malejącej góry grzechów następną równie wielką. W ten sposób nie moglibyśmy nigdy osiągnąć stanu błogosławieństwa, ale pozostalibyśmy grzesznikami. Jednak Jezus przykazał nam: "Bądźcie tak doskonali, jak doskonały jest wasz niebiański Ojciec". Ponieważ chyba prawie nikt nie będzie twierdził, że jest doskonały powinniśmy prawidłowo czynić, żeby stać się doskonałymi. To oznacza, że powinniśmy wykorzystywać dni, żeby rozpoznać nasze grzechy i z pomocą Syna Bożego, a naszego Zbawiciela, pożałować za nie, oczyścić i więcej ich nie czynić. Ten, kto rozpoznaje swoje grzechy, oczyszcza je i więcej ich nie czyni, stoi w aktywnej wierze, a przez to w łasce Boga. On wypełnia naukę Pana i tak buduje na skale, na Chrystusie, aż mocno się w tym zakorzeni i jako istota w Bogu będzie doskonały, jak to przykazał Jezus wszystkim ludziom.

W Biblii instytucji kościelnych w Kazaniu na Górze jest napisane: "Nie sądźcie, że przyszedłem, aby znieść Prawo lub proroków; nie przyszedłem aby znosić, ale żeby wypełnić, gdyż powiadam wam, zaprawdę: dopóki niebo i ziemia nie przeminą, nie przeminie najmniejsza litera ani kropka z Prawa. Dopóki wszystko się nie wypełni. Ten, usunie choćby jedno z tych najmniejszych Praw i będzie tak nauczał ludzi, będzie nazywany najmniejszym w królestwie niebiańskim. Ten jednak, kto czyni to i tego naucza, będzie nazwany wielkim w królestwie niebieskim." Według tego instytucje kościelne i ich odłamy, wszyscy, którzy powołują się na wierność słowu w Biblii, a jednak zabierają z niej najmniejszą literę dają świadectwo czego są warci.