Zwierzęta się skarżą:

Ich oczy są martwe z cierpienia, bólu i strachu. Odczuwają one zniewagę jaka ich spotyka. Ich spojrzenia oskarżają ludzi.

    Dlaczego nas zabijacie? Dlaczego gotujecie, smażycie i kroicie nasze ciała? Czyż Stworzyciel nie dał wam ziół i owoców pól i lasów? Co wam uczyniłyśmy, że trzymacie nas w tych więzieniach i karmicie nas waszymi odpadkami?

    Wasze serca są nieczułe i bezlitosne. Kamień zawiera życie. Wasze serca natomiast są zatwardziałe. Mięsień serca w waszej piersi bije tylko dla was i dla waszego dobra. Nauczcie się zmiłowania, wyobrażając sobie, że jesteście na naszym miejscu. Chociaż jesteśmy zwierzętami, to jednak żyjemy i odczuwamy podobnie jak wy, gdyż życie jest czuciem, odczuwaniem i doznawaniem. My wiemy, z jakiego powodu hodujecie zwierzęta.

Prorok oskarża:

    Człowiek stał się brutalny i bez serca; on niszczy, burzy i więzi wszystko, co mogłoby służyć jego bezdusznej grabieżczości. Przy tym zapomina, że i on pewnego dnia będzie żył na ciasnej i zanieczyszczonej przestrzeni lub nawet w więzieniu, gdyż to, co jako człowiek sieje, to zbierze. Wykroczenie przeciwko zwierzętom równe jest wykroczeniu przeciwko ludziom, gdyż człowiek i zwierzę mają ten sam oddech, który jest życiem i to jest Bóg. Hodowanie zwierząt równe jest umyślnemu zabijaniu. Jest to grzech przeciwko życiu, którym jest Bóg.

Jest to fragment z broszury:
"Zwierzęta się skarżą - prorok oskarża!"